Εύμαρος

Η ποιητική συλλογή ΜΟΝΟΦΥΛΛΑ είναι η τρίτη του Αριστείδη Καλάργαλη...

Από τον Καβάκο και τον Κρίνο της άγουρης ακόμα Ελλάδας ως τον Δαμβέργη, τον Καραμερτζάνη, τον Μαρινόπουλο και τον Μπακάκο, άλλους περισσότερο γνωστούς, άλλους λιγότερο και άλλους εντελώς άγνωστους φαρμακοποιούς, διατρέχουμε ένα νοσταλγικό ταξίδι της ανάπτυξης του φαρμακευτικού λειτουργήματος, σε συνάρτηση με αυτή της πόλης της Αθήνας...

Ο ερωτικός κατάδεσμος ήταν η ύστατη, απελπισμένη προσπάθεια του αρχαίου ανθρώπου να προσελκύσει το αντικείμενο του πόθου του...

Η τρέλα είναι καλός αγωγός της αλήθειας...

Η παρούσα ποιητική συλλογή ανατρέχει σχεδόν αυτοψυχαναλυτικά σε όλες τις φάσεις του σοκαριστικού βιώματος, φιλοδοξώντας να λειτουργήσει ως αναστοχασμός για κάθε αναγνώστη, που έχει πληγεί από αντίστοιχες τραυματικές εμπειρίες...

Σκόρπιες κουβέντες από τα καφενεία του γενέθλιου τόπου, όπως διασώθηκαν στη μνήμη ενός ωτακουστή, αλλά και ψίθυροι και σπαράγματα από μονολόγους εσωτερικής καύσης, συνήθως σε τρίτο πρόσωπο...

-

Τα πρόσωπα µιας οικογένειας κι ένας ολόκληρος κόσµος αναζητούν τη συνέχεια του ανθρώπινου, πιασµένα στην πλοκή της ιστορίας τους και της µεγάλης Ιστορίας...

«Είμαστε μονάχα η σπορά του χθες», έγραψε ο σοφός...

Υπάρχουν κάποιοι «κοινοί τόποι» στην παιδαγωγική, κάποιες εκφράσεις που έχουν γίνει σλόγκαν, που χαίρουν ευρύτατης αποδοχής και κυριαρχούν στα μέσα και τον επίσημο εκπαιδευτικό λόγο...

Τις στιγμές των προσωπικών εξομολογήσεων και απολογισμών, όσες ιστορίες έχει να διηγηθεί κάποιος, θα αφήσει πάντα την καλύτερη για το τέλος...

Το δοκίμιο που κρατάτε στα χέρια σας ολοκληρώθηκε το Μάιο του 2021 στην Αθήνα, εν μέσω της τρομακτικής επέλασης του τρίτου κύματος της λοίμωξης Covid και στόχος της συγγραφής του είναι να μην ξεχαστούν τα πυκνά γεγονότα που διαδραματίστηκαν κατά τους τελευταίους δέκα πέντε μήνες, που εισέβαλε ο φονικός ιός στη ζωή μας...

Σε ένα στόμα φυτρώνει ένα ανθρώπινο χέρι, μια γυναίκα ψάχνει το αγέννητο παιδί της στο δάσος, δυο άγγελοι παρακολουθούν τον γάμο τους...

…Κάποια στιγμή τελειώνει η κασέτα...

Πρώτος κούνησε κατάλληλα τις κεραίες του ο Ρωνάκις 701, μίλησε στη γλώσσα τους που δεν άκουγε άλλος και είπε: “Αχ, ευτυχώς, αδέρφια γλυτώσαμε! Ας πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ γι’ αυτό!” Μίλησε έτσι γιατί πάντα τα κοκορωνάκια έλεγαν όταν έπρεπε τρεις λέξεις: “Παρακαλώ” όταν ζητούσαν κάτι, “Ευχαριστώ” όταν τους δινόταν ή τους γινόταν κάτι καλό, και “Συγγνώμη” όταν έκαναν κάτι που ενοχλούσε τον άλλον...