Εικόνες ποτισμένες στο πηχτό μαύρο σκοτάδι της μνήμης, της απώλειας και του φανταστικού συνθέτουν αυτή τη συλλογή σύντομων πεζών κειμένων της Ελένης Ονάσογλου — ένα αφηγηματικό, στοχαστικό, ενίοτε ίσως και αυτοβιογραφικό νήμα γεμάτο καθρεφτάκια, παράλληλο στο φωτογραφικό έργο της μα και ανεξάρτητο από αυτό: στιγμιαίες μνημονικές λήψεις μεταφρασμένες στον κόσμο των λέξεων...
Το ίνδαλμα του έρωτα στη Βενετία· μια λίμνη λύπης και η χαμένη φωτογραφία του πατέρα· ένα ειδώλιο από πυριτόλιθο και το σκαρί ενός καραβιού· μια επιτύμβια στήλη και το είδωλο του Νάρκισσου στο νερό· μια επίκληση στην Εκάτη...
Στη συλλογή, η ποίηση λειτουργεί ως πεδίο διέλευσης από το ορατό στο εσωτερικό, από την εμπειρία στη μνήμη, από το προσωπικό βίωμα στη συλλογική αγωνία...