Στη συλλογή, η ποίηση λειτουργεί ως πεδίο διέλευσης από το ορατό στο εσωτερικό, από την εμπειρία στη μνήμη, από το προσωπικό βίωμα στη συλλογική αγωνία. Με λόγο λυρικό, στοχαστικό και καίριο, η ποιήτρια συνομιλεί με τη μητέρα, τον χρόνο, τη φθορά, τον θάνατο, τη γλώσσα, τον πόλεμο, την ιστορία, αλλά και με τα λεπτά εκείνα ίχνη της ζωής που επιμένουν να φωτίζουν τον άνθρωπο μες στον σύγχρονο κόσμο. Η δημιουργός αναπτύσσει μια ποιητική γραφή πυκνή και πολυεπίπεδη, όπου η υπαρξιακή ανησυχία συναντά τη μνήμη, η καθημερινή εμπειρία μεταπλάθεται σε στοχασμό και το ιδιωτικό γεγονός αποκτά ευρύτερη ανθρώπινη εμβέλεια. Τα ποιήματα κινούνται ανάμεσα στην εσωτερικότητα και τη δημόσια σφαίρα, στην τρυφερότητα και την απώλεια, στη σιωπή και στην ιστορική εγρήγορση, συνθέτοντας ένα βιβλίο με ενότητα κι αισθητική συνέπεια.