Κέδρος

Η αμείλικτη φθορά του χρόνου και η λαχτάρα για τη συνέχιση της ζωής...

Ένα απρόσμενο συμβάν διαταράσσει την ήσυχη ζωή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που βλέπει ξαφνικά τη μοίρα όλου του σύμπαντος να βρίσκεται στα χέρια του...

[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...

Στα βάθη της θάλασσας της Ίου, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου Γερμανού ιστιοπλόου, βρίσκεται θαμμένο ένα αρχαίο ναυάγιο, στα σπλάχνα του οποίου κρύβεται ένας μεγάλος θησαυρός...

Σαν ποίηση αγαπημένη...

Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...

Κύματα χτυπούν μελανούς βράχους ξεπερνώντας τα ύψη τους...

Η ζωή της παλιάς γειτονιάς, τα παιχνίδια μας σε κήπους, χωματόδρομους και αλάνες, οι φάρσες και οι σκανταλιές, η ποτιστήρα του Δήμου, τα καρπουζοφάναρα και οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα θερινά τα σινεμά κι οι λαθροθεατές τους, τα σουξέ της εποχής, ελληνικά και ξένα, το τραπέζι της Κυριακής, το ανεκτίμητο ραδιόφωνο με «Tο θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη, την «Ώρα του παιδιού» της Θείας Λένας και την ατέρμονη «Πικρή μικρή μου αγάπη», Ο Μικρός Ήρως, τα ροξ, τα κορνέ, η ΙΟΝ αμυγδάλου, τα κομμωτήρια με τις κάσκες, το καινοφανές τζουκ μποξ, η πλουμιστή ραπτομηχανή Singer, το Τηλέφωνον Διά Το Κοινόν, τα κέντρα διασκεδάσεως στην παραλιακή, τα ταψιά με τα γεμιστά να πηγαινοέρχονται στον φούρνο της Θάλητος, η έλευση των ηλεκτρικών συσκευών, τα επαγγέλματα που καταργήθηκαν, το πρωτόφαντο ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, τα ομαδικά μπάνια στη θάλασσα και το μαγικό μείγμα ελαιολάδου-ιωδίου για το μαύρισμα, το πανηγύρι της ΔΕΘ με τα πυροτεχνήματα και την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή εν Ελλάδι, τα σχολεία με καλή αρχή την πλάκα και το κοντύλι, με τις θεατρικές τους παραστάσεις, τις γυμναστικές επιδείξεις, τις παρελάσεις, τις εκδρομές, οι φωτογράφοι με το ξύλινο τρίποδο, το τελευταίο τραμ και οι μεταμορφώσεις του, η αίγλη των τροχονόμων με την περικεφαλαία, τα καραβάκια του Θερμαϊκού, το «Κύπρος-Ένωσις» και το «15% προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία», η προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ με τους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης και τον νικητή Γιώργο Ρουμπάνη, πώς η ποίηση έσμιξε με τη μουσική, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, ρεμπέτικα, το Νέο Κύμα, το Νόμπελ του Σεφέρη, ο εντυπωσιασμός από τον Σπούτνικ και τη Λάικα, το θαυμαστό τρανζίστορ, το τραγούδι των οικοδόμων, το πρώτο φιλί, η τελευταία καντάδα...

Δύσκολοι καιροί τότε κι εμείς πάνω στην άνθιση της νιότης μας...

Ο τριαντάχρονος Νότης, διορθωτής σ’ εφημερίδα, είναι εθισμένος στον ιππόδρομο, στη ρουλέτα και στο στοίχημα...

– Οδός Ισαύρων, των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων...

Έτσι ξεκίνησαν όλα… Μια παλιά κούπα, ένας αρχαίος ναός, ένα χαμένο νόμισμα, μια παράξενη βίλα, ένας άνθρωπος από το παρελθόν και μια παρέα παιδιών σε μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, δράση και ανατροπές...

«Σχεδόν εξακόσια χρόνια μετά την εποχή του Μάλορι, αυτές οι ιστορίες δίνουν την αίσθηση πως εξακολουθούν να υπάρχουν σε ένα ένδοξο παρόν, σαν να μπορεί κανείς να ταξιδέψει στην Αυλή του βασιλιά Αρθούρου και να βρεθεί στο Κάμελοτ»...

Στην Ιστορία υπάρχει πάντα κάτι που δεν είναι όπως φαίνεται...

Η πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Λατινικής Αμερικής κατά τα νεότερα χρόνια συχνά χαρακτηρίζεται από «μαγικό ρεαλισμό»...