Κέδρος

Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...

Κύματα χτυπούν μελανούς βράχους ξεπερνώντας τα ύψη τους...

Η ζωή της παλιάς γειτονιάς, τα παιχνίδια μας σε κήπους, χωματόδρομους και αλάνες, οι φάρσες και οι σκανταλιές, η ποτιστήρα του Δήμου, τα καρπουζοφάναρα και οι φωτιές του Αϊ-Γιαννιού, τα θερινά τα σινεμά κι οι λαθροθεατές τους, τα σουξέ της εποχής, ελληνικά και ξένα, το τραπέζι της Κυριακής, το ανεκτίμητο ραδιόφωνο με «Tο θέατρο στο μικρόφωνο» του Αχιλλέα Μαμάκη, την «Ώρα του παιδιού» της Θείας Λένας και την ατέρμονη «Πικρή μικρή μου αγάπη», Ο Μικρός Ήρως, τα ροξ, τα κορνέ, η ΙΟΝ αμυγδάλου, τα κομμωτήρια με τις κάσκες, το καινοφανές τζουκ μποξ, η πλουμιστή ραπτομηχανή Singer, το Τηλέφωνον Διά Το Κοινόν, τα κέντρα διασκεδάσεως στην παραλιακή, τα ταψιά με τα γεμιστά να πηγαινοέρχονται στον φούρνο της Θάλητος, η έλευση των ηλεκτρικών συσκευών, τα επαγγέλματα που καταργήθηκαν, το πρωτόφαντο ξυλάκι κρέμα με επικάλυψη σοκολάτας, τα ομαδικά μπάνια στη θάλασσα και το μαγικό μείγμα ελαιολάδου-ιωδίου για το μαύρισμα, το πανηγύρι της ΔΕΘ με τα πυροτεχνήματα και την πρώτη τηλεοπτική εκπομπή εν Ελλάδι, τα σχολεία με καλή αρχή την πλάκα και το κοντύλι, με τις θεατρικές τους παραστάσεις, τις γυμναστικές επιδείξεις, τις παρελάσεις, τις εκδρομές, οι φωτογράφοι με το ξύλινο τρίποδο, το τελευταίο τραμ και οι μεταμορφώσεις του, η αίγλη των τροχονόμων με την περικεφαλαία, τα καραβάκια του Θερμαϊκού, το «Κύπρος-Ένωσις» και το «15% προίκα στην παιδεία και όχι στη Σοφία», η προβολή του πρώτου ντοκιμαντέρ με τους Ολυμπιακούς της Μελβούρνης και τον νικητή Γιώργο Ρουμπάνη, πώς η ποίηση έσμιξε με τη μουσική, Χατζιδάκις, Θεοδωράκης, Ξαρχάκος, ρεμπέτικα, το Νέο Κύμα, το Νόμπελ του Σεφέρη, ο εντυπωσιασμός από τον Σπούτνικ και τη Λάικα, το θαυμαστό τρανζίστορ, το τραγούδι των οικοδόμων, το πρώτο φιλί, η τελευταία καντάδα...

Δύσκολοι καιροί τότε κι εμείς πάνω στην άνθιση της νιότης μας...

Ο τριαντάχρονος Νότης, διορθωτής σ’ εφημερίδα, είναι εθισμένος στον ιππόδρομο, στη ρουλέτα και στο στοίχημα...

– Οδός Ισαύρων, των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων...

Έτσι ξεκίνησαν όλα… Μια παλιά κούπα, ένας αρχαίος ναός, ένα χαμένο νόμισμα, μια παράξενη βίλα, ένας άνθρωπος από το παρελθόν και μια παρέα παιδιών σε μια ιστορία γεμάτη μυστήριο, δράση και ανατροπές...

«Σχεδόν εξακόσια χρόνια μετά την εποχή του Μάλορι, αυτές οι ιστορίες δίνουν την αίσθηση πως εξακολουθούν να υπάρχουν σε ένα ένδοξο παρόν, σαν να μπορεί κανείς να ταξιδέψει στην Αυλή του βασιλιά Αρθούρου και να βρεθεί στο Κάμελοτ»...

Στην Ιστορία υπάρχει πάντα κάτι που δεν είναι όπως φαίνεται...

Η πολιτική, κοινωνική και οικονομική ζωή της Λατινικής Αμερικής κατά τα νεότερα χρόνια συχνά χαρακτηρίζεται από «μαγικό ρεαλισμό»...

Η συζήτηση περί μετανεωτερικότητας και μεταμοντερνισμού είναι μια συζήτηση που έμεινε ημιτελής - όπως ακριβώς ημιτελή προγραμματικώς έμειναν, κατά πολλούς στοχαστές, η νεωτερικότητα και ο μοντερνισμός...

Ο Τόλκιν εξέδωσε το Χόμπιτ το 1937 και τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών το 1954-1955...

Tι ήταν η Τρομοκρατία; Επρόκειτο για μια ένδοξη περίοδο ή για μια περίοδο αιματηρών συγκρούσεων και σκληρών ένοπλων επιθέσεων; Μήπως ήταν και τα δύο; Ποιος ήταν ο Ροβεσπιέρος; Γιατί ακόμα και σήμερα, έπειτα από διακόσια τριάντα χρόνια, απασχολούν τόσο τους ερευνητές; Ποιοι ήταν οι υπόλοιποι, αρκετά αδικημένοι, πρωταγωνιστές; Η Τρομοκρατία αποτέλεσε αντικείμενο ιστορικής και ιστοριογραφικής διαμάχης και ιδεολογικής πάλης από τη στιγμή της έναρξής της...

Αν οι γυναίκες που πρωταγωνιστούν στις τρεις αυτές ιστορίες ήταν ξωκλήσια αφιερωμένα στην Παναγία, θα είχαν τα εξής ονόματα: Παναγία η Απούσα (Ο εργένης)· Παναγία η Παντοκρατόρισσα (Πάπισσα)· Παναγία η Εκδικήτρια (Μαύρος γάμος)...

Θα μπορούσα ίσως να την είχα αποφύγει...