Εκδόσεις Πηγή

Δεκέμβριος, 2011...

Θυµάσαι ένα πρωί που ξύπνησες και αντί ν’ ακολουθήσεις την πρωινή ρουτίνα, εσύ κοιτάχτηκες στον καθρέφτη και σκέφτηκες «τι συµβαίνει»; Ή εκείνη τη φορά που επέστρεφες από τη δουλειά κι αντί να ακολουθήσεις τη γνωστή µονότονη διαδροµή του λεωφορείου εσύ επέλεξες µια βόλτα µε τα πόδια; Όχι...

Στην ταραγμένη υπόδουλη Κρήτη του 1823, ο φόβος και ο θάνατος οδηγούν τους Κρητικούς σε ξεσηκωμό και επανάσταση...

Η καρδιά σαν λέξη διαθέτει ένα ρο, μάτια μου! Μα… λέξη δεν είναι μόνο η προφορά, δεν είναι η γραφή, είναι η σημασία της...

Ποίηση υπαρξιακή, µε γνήσια λυρική φωνή, εξοµολογητική διάθεση και αυτοαναφορικότητα...

Στη γη της Κρέστα, η μαγεία ευδοκιμεί μα είναι απαγορευμένη...

…και όχι, κανέναν δεν καθοδήγησε η συνείδηση, ποτέ! Αυτή είναι εκεί µόνο για να σπείρει αμφιβολίες...

Ένα µακάβριο έθιµο περιλαµβάνει την εκταφή, αλλά και την προσωρινή νεκρανάσταση ενός αγαπηµένου προσώπου… Η µορφή του Χριστού εµφανίζεται σε ένα σηµάδι από µούχλα και βυθίζει ένα χωριό της Κεφαλονιάς στην οµαδική παράνοια… Ένα απλό τηλεπαιχνίδι εξελίσσεται σε διαδραστικό εφιάλτη… Ο θρύλος ενός νεκρού παιδιού που τριγυρνά στα σκοτάδια, ζωντανεύει σε ένα χωριό της λίµνης Πλαστήρα… Ένα δάσος µοιάζει να προσπαθεί να εξολοθρεύσει τους κατοίκους ενός παρακείµενου χωριού… Δώδεκα ιστορίες µυστηρίου και φρίκης -µία για κάθε µήνα του έτους- που διαδραµατίζονται σε διάφορες περιοχές και χρονικές περιόδους της Ελλάδας...

«Μια φορά κι έναν καιρό, ένας άντρας από την Κωνσταντινούπολη ήρθε στη Δαµασκό αναζητώντας χρυσάφι...

Θα ξαμολούσε στη Μεσόγειο τον «Λύκο της Θάλασσας»...

Υποµονή Έκαναν υποµονή, και είδαν την αυθεντικότητά τους την είδαν και οι άλλοι...

Εκείνη: Πίστευε ότι είχε βρει τον απόλυτο έρωτα, αλλά έκανε λάθος...

«Έχω διαισθητική δυσλεξία...

Σε µια ερηµική παραλία της ακριτικής Καρπάθου βρίσκεται νεκρός ο µεγάλος ποιητής των ελληνικών γραµµάτων, Κωνσταντίνος Καρδιανός...

Πότε-πότε έρχεται άξαφνα µια µυρωδιά… µετά ξοπίσω µια ανάµνηση… πολύ συχνά, ακολουθεί µια άρνηση, πιο σπάνια ένα ρίγος… και τότε µες στο στέρνο σου φουσκώνει ένα χθες… Και να θες να γυρίσεις στο χθες, µα ποιο χθες δεν θυµάσαι… Κι ό,τι είχες για πιο ευγενές, (στο χυτήριο το λιώνεις, στον λαιµό το σταυρώνεις,) για το αύριο που θες, µα φοβάσαι… Και κάπου, εκείνες τις στιγµές, ακούγεται ένας ήχος… ήχος µονότονος και σπαστικός… σχεδόν, σου ορίζει τα βήµατα… σαν …...