Ιταλική λογοτεχνία

Το θεατρικό έργο του Luigi Chiarelli «La maschera e il volto» (Η μάσκα και το πρόσωπο) εκπροσωπώντας και φέρνοντας το Teatro Grottesco στο προσκήνιο, ενέπνευσε μια γενιά θεατρικών συγγραφέων όπως ο Luigi Pirandello, o Luigi Antonelli, ο Enrico Cavachioli και ο Dario Niccodemi, οι οποίοι υιοθέτησαν την παραδοξότητα και τη σατιρικότητα του είδους για σχεδόν δύο δεκαετίες...

Στο κέντρο του Κάλιαρι, ο Μάρτσιο Μοντεκρίστο, μεγάλος φαν του αστυνομικού μυθιστορήματος, άνοιξε το Les Chats Noirs, ένα μικρό βιβλιοπωλείο που πήρε το όνομά του από τις δυο μαύρες γάτες, τη Μις Μαρπλ και τον Πουαρό, που εμφανίστηκαν μια μέρα στην πόρτα του, τις υιοθέτησε διστακτικά και από τότε έγιναν η ατραξιόν του καταστήματος, που ειδικεύεται στο είδος...

Κάθε φωνή που «κοσκινίζεται» είναι μια φωνή που […] έχει περάσει στη λήθη...

Σε μια Ρώμη μετέωρη ανάμεσα στον απόηχο του πολέμου και τη μεταφυσική σιωπή, ο κύριος Μίνστερ, ένας συνηθισμένος αστός με πάθος για την τέχνη, γλιστρά ξαφνικά έξω από τις ράγες της κανονικότητας...

Το κλασικό έπος του Μάριο Πούζο, το οποίο έγινε παγκόσμιο φαινόμενο Με την ευφυή και σκληρή απεικόνιση της οικογένειας Κορλεόνε, ο Νονός χαράχτηκε βαθιά στη συλλογική συνείδηση...

Τα ποιήματα της συλλογής Χαμένη αγάπη αποτελούν έναν τραγικό αναστοχασμό πάνω στην αναπόφευκτη εμπειρία της απώλειας των σχέσεων, του νοήματος, της επιθυμίας...

O Φραντσέσκο, παιδί μεταναστών από τη νότια Ιταλία, μεγαλώνει στα προάστια του Μιλάνου και ονειρεύεται να γίνει συγγραφέας...

«Καθόμαστε στο πάτωμα με το ραδιόφωνο τοποθετημένο ακριβώς στη μέση του ορθογωνίου...

Σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, δυο ευυπόληπτοι άντρες, ο φαρμακοποιός Μάνο και ο γιατρός Ρόσο, δολοφονούνται ενώ έχουν βγει για κυνήγι μια καλοκαιρινή μέρα...

Η Ζώη είναι μια λευκή Νοτιοαφρικανή ανθρωπολόγος σε μια Νότιο Αφρική που σπαράσσεται από τις διάφορες εθνικές διαιρέσεις κατάλοιπα του Απαρτχάιντ...

Μια μοναδική ιστορία, ενός μοναδικού ανθρώπου...

«Θα ήθελα να σας οδηγήσω σε εκείνο το σημείο που παύετε να καταλαβαίνετε, που παύετε να φαντάζεστε· θα ήθελα να σας οδηγήσω εκεί που αρχίζετε να νιώθετε»...

Η Νερίνα δεν γεννήθηκε αγόρι, όπως όλοι προσδοκούσαν, και δεν έχει πέντε δάχτυλα σε κάθε πόδι αλλά έξι...

Σκεφτόμουν αυτά τα πράγματα κι άρχισα να εξετάζω τον εαυτό μου και τη συμπεριφορά μου ως γυναίκα· έφερα, επίσης, στον νου μου πολλές άλλες που γνώρισα, πριγκίπισσες, μεγάλες κυρίες, γυναίκες της μεσαίας τάξης και κατώτερες, οι οποίες μου είχαν μιλήσει ευχαρίστως για τις προσωπικές και μύχιες σκέψεις τους, επιτρέποντάς μου να κρίνω ευσυνείδητα και χωρίς προκατάληψη κατά πόσον είναι αληθινά αυτά που ισχυρίζονται τόσοι και τόσοι σημαντικοί άνδρες...

1970, Μπιόλιο, Βόρεια Ιταλία...