Λογοτεχνία

Υπάρχει μια σιωπή που δεν είναι ησυχία...

Παιγνιώδες σαν θρίλερ, σκοτεινό ψυχογράφημα, πολιτική και κοινωνική αλληγορία, το μικρό αυτό αριστούργημα διαδραματίζεται σε ένα επιβατηγό πλοίο που ταξιδεύει από τη Νέα Υόρκη προς το Μπουένος Άιρες...

Η ατμόσφαιρα του έργου και ο χώρος μέσα στον οποίο θα εξελιχθεί η πλοκή του έργου είναι καθαρά βενετσιάνικα· η μικρή πλατεία, το καφενείο και το περιβάλλον του, ο πραγματικός πρωταγωνιστής του έργου. Το πρόσωπο όμως που θα λάμψει σ’ αυτόν τον χώρο είναι ο ναπολιτάνος αριστοκράτης δον Μάρτσιος, ένα από τα πιο ολοκληρωμένα πρόσωπα του θεάτρου όλων των εποχών.

-

Η Νήσος, ένα ειδυλλιακό ψαρονήσι, έχει γίνει καλοκαιρινός προορισμός του διεθνούς τζετ σετ...

Μια τρυφερή ιστορία για τη δύναμη και την ομορφιά που κρύβει μέσα της η λέξη «μαζί»...

Μια ωραία μέρα, ένα φιστίκι στρογγυλεύει μια κοιλιά… Στιχάκια που αποτυπώνουν τη διαδρομή από τα παιδικά χρόνια μέχρι σχεδόν την ενηλικίωση, από τη γέννηση μέχρι τη μέρα που φεύγουμε από το σπίτι για να πετάξουμε με τα δικά μας φτερά...

Ένας μυστηριώδης θησαυρός περιμένει τους μικρούς πειρατές στο Νησί των Παπαγάλων...

Η αμείλικτη φθορά του χρόνου και η λαχτάρα για τη συνέχιση της ζωής...

Ο Βασικεχαγιόγλου, ύστερα από εικοσιπενταετή εκδοτική σιωπή, επανέρχεται με τον φιλόδοξο Μπρουταλισμό, μια πολυπρισματική ποιητική σύνθεση που συγκροτείται από δύο μεγάλες ενότητες: «Πλανητικό σύστημα γραναζιών» και «Αδιατάρακτη κοπή»...

[…] Στον Στρατή Χαβιαρά το εκ των υστέρων κριτικό βλέμμα αντιμετωπίζει ένα αίνιγμα: αφενός μια εμβληματική ιστορία της μυθικής ικανότητας του πολυμήχανου Έλληνα να υπερβαίνει τις δυσκολίες της ζωής, να πετυχαίνει στόχους και να καταξιώνεται· αφετέρου μια αντι-ιστορία του διαρκούς τραύματος, της αιμορραγούσας πληγής· αφενός τον προσωπικό και αισθητικό θρίαμβο του ακατάβλητου και ακαταπόνητου δημιουργού· αφετέρου τον κατακερματισμό ενός υποκειμένου που συγκροτείται μόνο στη διάλυσή του, τόσο προς την κατεύθυνση του άλλου, όσο και σε αυτή της διαρκούς ολίσθησής του ανάμεσα στους ορίζοντες παρόντος, παρελθόντος και μέλλοντος· αφενός τον ποιητικό λόγο ως όργανο επώδυνης αναψηλάφησης και αφετέρου την ποίηση ως βάλσαμο και γιατρικό μιας αλλιώς δυσβάσταχτης ζωής· αφενός την ελληνική ιστορία ως ακατάπαυστη αλληλουχία οδύνης και αφετέρου ως κάτι ανεξάλειπτα θραυσματικό, διασπορικό, μετέωρο, μη αναγώγιμο σε κανένα «μεγάλο αφήγημα»...

Ένα απρόσμενο συμβάν διαταράσσει την ήσυχη ζωή του Γιώργου Παπακωνσταντίνου, που βλέπει ξαφνικά τη μοίρα όλου του σύμπαντος να βρίσκεται στα χέρια του...

Στα βάθη της θάλασσας της Ίου, σύμφωνα με τη μαρτυρία ενός ηλικιωμένου Γερμανού ιστιοπλόου, βρίσκεται θαμμένο ένα αρχαίο ναυάγιο, στα σπλάχνα του οποίου κρύβεται ένας μεγάλος θησαυρός...

Σαν ποίηση αγαπημένη...

Ο χρόνος νοούμενος ως ένα μη χωρικό γραμμικό συνεχές στο οποίο τα γεγονότα συμβαίνουν με εμφανώς μη αναστρέψιμη τάξη έρχεται και επανέρχεται στην ποίησή μου, σαν τα κορναρίσματα που συνοδεύουν τη νύφη στην εκκλησία τη μέρα του γάμου...