Λογοτεχνία

Στην ταραγμένη δεκαετία του ’50, μέσα στις φτωχογειτονιές των Σεπολίων, η συγγραφέας μας οδηγεί σ’έναν κόσμο πληγωμένο αλλά γεμάτο ψυχή! Άνθρωποι απλοί, πρόσφυγες και μεροκαματιάρηδες, παιδιά που παίζουν μέσα στη λάσπη, όλοι παλεύουν με αξιοπρέπεια να κρατηθούν όρθιοι...

… Η ολονύχτια πολύωρη πτήση μου όπου να  ’ναι πλησιάζει στο τέρμα της...

Τι είναι αυτό που κάνει τον Εμμανουήλ Ροΐδη να ξεχωρίζει από τους άλλους συγγραφείς; Ποιο είναι το στοιχείο που βρίσκεται στον πυρήνα της σκέψης του Νίκου Καζαντζάκη; Και, κυρίως, για ποιον λόγο οι δύο αυτές πολυσχιδείς προσωπικότητες να μελετώνται μαζί σε τούτο το βιβλίο; Στο ανά χείρας πόνημα έγινε προσπάθεια να παρουσιαστούν και να ερμηνευτούν επιλεγμένα έργα των δύο αυτών σπουδαίων ανθρώπων των γραμμάτων, οι οποίοι, μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζουν αντιφατικοί και αιρετικοί, μας μεταδίδουν όμως ένα σημαντικό μήνυμα, που υπερβαίνει τον χώρο της λογοτεχνίας και εν γένει της συγγραφής˙ η ενότητα, πιο συχνά απ’ ό,τι πιστεύουμε, προκύπτει από τις διαφορές...

ΜΙA ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΟΝΗ σε ένα ακατάστατο δωμάτιο τηλεφωνεί στον εραστή της ο οποίος μόλις την άφησε για κάποια άλλη...

Ἡ δεύτερη ὀμορφιά, ὅταν ἡ λύπη σμίγει μὲ τὸ γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ στὴν ἴδια εἰκόνα, tangled up in blue, κι ἀκούγονται ὅλοι οἱ κῆποι νὰ γιορτάζουν κι ὅλες οἱ λέξεις συνομολογοῦν : τὰ σύννεφα ποὺ γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο συνάζονται ὅταν δύει, τὰ ἰσκιώνει ἡ σκέψη τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βλέμμα ποὺ δὲν παύει νὰ κοιτᾶ˙ καὶ τὸ βαθὺ γαλάζιο ποὺ ἀνασαίνει μαζί μας κι ὣς τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, τὰ φανερώνει ὅλα: τροβαδοῦροι τὴν ὀμορφιὰ ἑρμηνεύουν ποὺ δὲν βρῆκαν, μίμοι τὴν παριστάνουν, ἰδαλγοὶ φρουροῦν τὴ θύρα της, κι ὁ παντοπώλης ἀποκοιμήθηκε μὲς στ᾽ ὄνειρό του...

«ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΣΤΟ ΤΈΛΟΣ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΆΣΤΕ ΣΑΝ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΊ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΓΕΓΟΝΌΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΠΗΡΕΆΣΕΙ, ΠΟΥ ΚΛΑΊΕΙ ΓΙΑ ΙΚΑΝΌΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΧΡΗΣΤΕΎΟΝΤΑΙ, ΠΟΥ ΘΥΜΏΝΕΙ ΔΙΚΑΊΩΣ ή ΑΔΊΚΩΣ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΈΝΑΝ ΚΌΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΊ ΚΑΙ ΜΕ ΈΝΑΝ ΘΕΌ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΕΙ, ΓΙΑΤΊ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΈΤΥΧΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΉΣΕΙ...

Ανάμεσα στα ερείπια της Γάζας και στις κιτρινισμένες σελίδες βιβλίων, ένας ασπρομάλλης άντρας περιμένει...

Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά του χειμώνα, ένα χαμένο γάντι στο δάσος γίνεται απρόσμενα το σπιτικό μιας ετερόκλητης παρέας ζώων...

Η επιστήμη που προχωρά χωρίς να λαμβάνει υπ’ όψη το καλό της ανθρωπότητας, δεν λογίζεται τέτοια, αλλά φέρνει την καταστροφή κι αυτός που την υπηρετεί, δεν διαφέρει από έναν κοινό δολοφόνο...

Τελικά ο Λύκος έφαγε κανέναν ή αδίκως κατηγορείται; Πού πήγε η Αλίκη; Πάντως όχι στη Χώρα των Θαυμάτων! Η Ωραία Κοιμωμένη ξυπνάει με φιλί ή με σάμαλι; Τι είδους μάγισσα ζει στο Σοκολατένιο Σπίτι; Καλή ή κακιά; Η μαγική κολοκύθα της Σταχτοπούτας έγινε άμαξα ή απλώς φαγητό; Έπαιζε ο Πινόκιο videogames; Μήπως ο Μαγικός Καθρέφτης είναι σύνδρομο; Γιατί ο Τζακ, αντί να ανέβει στη φασολιά, ανέβηκε στο ρινγκ; Τα Πνεύματα των Ευχών αναδύονται από τους ατμούς του τσαγιού ή κατοικούν μέσα μας; Ιστορίες σαν παραμύθια… ή μήπως όχι; 10+1 Ιστορίες του σήμερα, με ήρωες και καταστάσεις που παραπέμπουν σε κλασικούς χαρακτήρες αγαπημένων παραμυθιών...

«Γραμμένο στις αρχές τού Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, το Ταξιδεύοντας: Αγγλία είναι ίσως το πιο συγκινητικό απ’ όλα τα ταξιδιωτικά βιβλία τού Καζαντζάκη...

Εικόνες διαχέονται στο μικρό δωμάτιο, αντικρίζει το ξύλινο τραπέζι αν και δεν υπάρχει, δυο ξύλινες καρέκλες, κάθεται, μπροστά της δυο πιάτα φακή, δυο φέτες ψωμί, πού είναι ο άλλος, πώς να υπάρξει χωρίς τον άλλο; Ταινία ασπρόμαυρη στους άδειους τοίχους, πώς περνάνε χρόνο στο χοιροστάσιο, γουρούνια φτερωτά πετάνε στον ουρανό της αυλής, ψαλμοί ακούγονται, θα ‘ναι ο παράδεισος, όλη ανοιχτή τον προσκαλεί την ψυχή, το σώμα, θα πρέπει να κάνανε έρωτα πάνω στη λάσπη, μια κάθαρση, βαπτίστηκαν με τα νερά της βρύσης που έπλυνε τις μέρες τους, έδιωξε το κακό...

ΤΟΜΟΣ A΄ Αναγνωρισμένα ποιήματα Καρπός πολυετούς έρευνας στα τρία ιδρύματα που διασώζουν το αρχείο του K...

Οι εντυπώσεις του Καζαντζάκη από τα δύο ταξίδια του στη Ρωσία/Σοβιετική Ένωση (1925, 1927)...

Μια νύχτα είδα ένα όνειρο: Ήμουν σκυμμένος απάνω σ’ ένα σωρό χαρτιά κι έγραφα, έγραφα, έγραφα… Αγκομαχούσα σα ν’ ανέβαινα βουνό· μαχόμουνα να σώσω, να σωθώ, πάλευα με τις λέξες, πολεμούσα να τις δαμάσω, τις ένιωθα ν’ αντιπηδούν γύρα μου άγριες, ν’ αντιστέκουνται σα φοράδες...