Νεοελληνική λογοτεχνία

∆ε θέλησε ν’ αφήσει τίποτα να µαρτυρά την έστω και προσωρινή ευτυχία του παρελθόντος γιατί ήξερε καλά πως δεν υπάρχει νοσταλγία που να µην προδίδει τον σηµερινό µας ξεπεσµό...

Βρικόλακες, υπερήρωες γεμάτοι φοβίες, ακροβάτες και διεφθαρμένοι αστυνομικοί...

«Όλοι µας έχουµε το δικαίωµα να ζήσουµε κάποια στιγµή στη ζωή µας µια µεγάλη περιπέτεια», θα πει ο κύριος Δηµήτρης στον νεαρό φοιτητή κατά τη διάρκεια µιας συζήτησής τους...

Το βιβλίο έχει ως αντικείμενο την αφηγηματική τυπολογία του Gérard Genette και την εφαρμογή της σε δραστηριότητες δημιουργικής γραφής...

Ξυπνώ σ’ ένα σπίτι που δεν ξημερώνει ποτέ...

Όταν τα χρώματα του ουράνιου τόξου εξαφανίζονται, τα παγωτά χάνουν τη μαγεία τους και τα παιδιά… τη χαρά τους...

Τις νύχτες στην πόλη κυκλοφορούν οι αγγελιοφόροι του Καλού και του Κακού...

-

Οι εκατό αυτές ερωτήσεις απευθύνονται στον εκάστοτε πρωθυπουργό...

-

Στην ταραγμένη δεκαετία του ’50, μέσα στις φτωχογειτονιές των Σεπολίων, η συγγραφέας μας οδηγεί σ’έναν κόσμο πληγωμένο αλλά γεμάτο ψυχή! Άνθρωποι απλοί, πρόσφυγες και μεροκαματιάρηδες, παιδιά που παίζουν μέσα στη λάσπη, όλοι παλεύουν με αξιοπρέπεια να κρατηθούν όρθιοι...

Τι είναι αυτό που κάνει τον Εμμανουήλ Ροΐδη να ξεχωρίζει από τους άλλους συγγραφείς; Ποιο είναι το στοιχείο που βρίσκεται στον πυρήνα της σκέψης του Νίκου Καζαντζάκη; Και, κυρίως, για ποιον λόγο οι δύο αυτές πολυσχιδείς προσωπικότητες να μελετώνται μαζί σε τούτο το βιβλίο; Στο ανά χείρας πόνημα έγινε προσπάθεια να παρουσιαστούν και να ερμηνευτούν επιλεγμένα έργα των δύο αυτών σπουδαίων ανθρώπων των γραμμάτων, οι οποίοι, μπορεί εκ πρώτης όψεως να μοιάζουν αντιφατικοί και αιρετικοί, μας μεταδίδουν όμως ένα σημαντικό μήνυμα, που υπερβαίνει τον χώρο της λογοτεχνίας και εν γένει της συγγραφής˙ η ενότητα, πιο συχνά απ’ ό,τι πιστεύουμε, προκύπτει από τις διαφορές...

Ἡ δεύτερη ὀμορφιά, ὅταν ἡ λύπη σμίγει μὲ τὸ γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ στὴν ἴδια εἰκόνα, tangled up in blue, κι ἀκούγονται ὅλοι οἱ κῆποι νὰ γιορτάζουν κι ὅλες οἱ λέξεις συνομολογοῦν : τὰ σύννεφα ποὺ γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο συνάζονται ὅταν δύει, τὰ ἰσκιώνει ἡ σκέψη τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βλέμμα ποὺ δὲν παύει νὰ κοιτᾶ˙ καὶ τὸ βαθὺ γαλάζιο ποὺ ἀνασαίνει μαζί μας κι ὣς τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, τὰ φανερώνει ὅλα: τροβαδοῦροι τὴν ὀμορφιὰ ἑρμηνεύουν ποὺ δὲν βρῆκαν, μίμοι τὴν παριστάνουν, ἰδαλγοὶ φρουροῦν τὴ θύρα της, κι ὁ παντοπώλης ἀποκοιμήθηκε μὲς στ᾽ ὄνειρό του...

«ΘΑ ΉΘΕΛΑ ΣΤΟ ΤΈΛΟΣ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΆΣΤΕ ΣΑΝ ΈΝΑΝ ΆΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΊ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΓΕΓΟΝΌΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΊ ΝΑ ΕΠΗΡΕΆΣΕΙ, ΠΟΥ ΚΛΑΊΕΙ ΓΙΑ ΙΚΑΝΌΤΗΤΕΣ ΠΟΥ ΑΧΡΗΣΤΕΎΟΝΤΑΙ, ΠΟΥ ΘΥΜΏΝΕΙ ΔΙΚΑΊΩΣ ή ΑΔΊΚΩΣ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΈΝΑΝ ΚΌΣΜΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΤΑΝΟΕΊ ΚΑΙ ΜΕ ΈΝΑΝ ΘΕΌ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΊΖΕΙ, ΓΙΑΤΊ ΠΟΤΈ ΔΕΝ ΈΤΥΧΕ ΝΑ ΤΟΝ ΣΥΝΑΝΤΉΣΕΙ...

Μια φορά κι έναν καιρό, στην καρδιά του χειμώνα, ένα χαμένο γάντι στο δάσος γίνεται απρόσμενα το σπιτικό μιας ετερόκλητης παρέας ζώων...