Ταξιδεύοντας με την πιο φιλομαθή αντιλόπη σε ένα πανέμορφο παιδικό βιβλίο!
Η Λιόπη παίρνει τη μεγάλη απόφαση! Να αφήσει τη σιγουριά και τη θαλπωρή του σπιτιού της στην Αφρική και να γνωρίσει την Ευρώπη! Κι αυτό γιατί θέλει να κυνηγήσει το όνειρό της...
Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε στις αρχές του 20ού αιώνα, ο ανιδιοτελής, ιδεαλιστής και οραματιστής της αναγέννησης του έθνους και του ελληνικού κράτους...
νοικοκυρές στα μπαλκόνια τους τα πρωινά [κούκοι ετερόχρονοι] τινάζουν τα σεντόνια τους κατρακυλάει ο ύπνος στις κουβέρτες χιονίζει τα όνειρά τους στον ακάλυπτο
Τους συνάντησα σε κατώφλια πολυκατοικιών ν’ ανάβουν τσιγάρα-φρυκτωρίες κι ύστερα, να πλέκουν τα χέρια τους σφιχτά στις άκρες των αποβαθρών, με το μικρό τους δάχτυλο να δοκιμάζουν σε χειμωνιάτικα παράθυρα ταξίδια μακρινά, να κάνουν δώρο στον εαυτό τους λουλούδια εποχής και τα χαράματα, να τινάζουν από τα σεντόνια τους όνειρα στον ακάλυπτο· μα πιο πολύ, δένοντας τις σκέψεις τους σε μονοκοντυλιά να μου γυρεύουν μια στιγμή, να πάρουν μιαν ανάσα...
“Το μαύρο, το κόκκινο και η ώχρα
είναι τα βασικά χρώματα στους πιο σκοτεινούς πίνακες
που ζωγράφισε ποτέ ανθρώπινο χέρι:
Τους Μαύρους Πίνακες…”
Ένας ζωγράφος: ο Φρανσίσκο Γκόγια...
Μάνη, 2008
Από τις τσακισμένες λαμαρίνες ενός αυτοκινήτου ανασύρονται η τραυματισμένη οδηγός, ένα κορίτσι νεκρό και άλλο ένα με βαριές κακώσεις στο κεφάλι...
Τι είναι ο χρόνος; Πώς καταγράφουμε το πέρασμά του; Τι είναι το παρελθόν, το παρόν και τι το μέλλον; Πώς καταλαβαίνουμε ότι αλλάζουν οι ώρες, οι μέρες, οι εποχές;
Αν θέλεις να βρεις απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα και σε άλλα πολλά, που σχετίζονται με το πέρασμα του χρόνου, το βιβλίο αυτό προσφέρει ποικίλες δραστηριότητες, κατάλληλες για την προσχολική και την πρωτοσχολική ηλικία και βασισμένες στα αναλυτικά προγράμματα σπουδών...
ακούω τη φωνή μου
ντυμένη ήλιο και βράχια
με ακούω
μιλάω για τα δέντρα
σαν να είμαι τσεκούρι
στη γλώσσα μου επάνω χοροπηδούν
κοράκια, ο Θεός ανάβει φωτιά να ζεσταθεί
πριν κουρδίσει τα παιχνίδια του
με ακούω
επίμονο βουητό σφήκας
στ'' αυτί
δώσε μου πίσω το σώμα μου, λέει
δώσε μου πίσω το αίμα μου, φθινόπωρο
πέρα απ'' τη λογική - έχω
σωματική πατρίδα
είπα
(τώρα δεν έχω)
αυτός ο αιώνας χρειάζεται τακτοποίηση...