Νεοελληνική λογοτεχνία

Είναι χαρακτηριστικό του ψυχισμού του ανθρώπου να επιστρέφει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, στον τόπο που γεννήθηκε...

«Άνοιξε τα μάτια, δες πιο μακριά, πιο ψηλά, πιο καθαρά» μου είπες, για το ταξίδι της ζωής...

Ο μικρός Στέφανος νιώθει πως όλα γύρω του τρέχουν γρήγορα: οι άνθρωποι, οι μέρες, ακόμη και η μαμά του...

Τέσσερα βραβευμένα διηγήματα και η πραγματική μαρτυρία μιας γυναίκας που παρότι προτιμάει να παραμείνει ανώνυμη, βρίσκει το θάρρος, μετά από χρόνια σιωπής, να μοιραστεί μέσα από το δικό της διήγημα μια μαρτυρία ζωής που όμοιά της δεν έχεις ξαναδιαβάσει...

Ο Τσίτσος είναι ένα μικρό αυγό με μεγάλα όνειρα για την ημέρα του Πάσχα...

Σε ένα δάσος γεμάτο φως, βροχή και μυστικά, ο Βίκτωρ, ένα μικροσκοπικό σκαθαράκι, ξεκινά το μεγαλύτερο ταξίδι της ζωής του...

Μάιος 1919...

-

Ένα κοριτσάκι κάθεται χάμω, σε μια γωνιά του υπνοδωματίου, με τα πόδια μαζεμένα και τα χέρια τυλιγμένα γύρω τους...

Στο μαγευτικό Γοργονήσι, οι Γοργόνες τραγουδούν, κολυμπούν και χαίρονται τη θάλασσα που αγαπούν...

Ο Πιτ δεν είναι σαν τους άλλους πιγκουίνους...

Στην ιστορία αυτή, δύο αδέλφια, ο Τετέτος και ο Άρης, μπλέκονται σε μια περιπέτεια με στόχο να ανακαλύψουν τον θησαυρό που τους αποκαλύπτει ο Θαλασσόλυκος...

«Το ξέρεις πως είσαι διαφορετικός;» «Το ξέρω…» «Η διαφορετικότητα, Άρανολ, είναι αρετή...

Η «Άβυσσος Εντός» δεν μιλά για σκοτάδι· μιλά μέσα από αυτό Κάθε ποίημα ανοίγει μια θύρα στο βάθος του εαυτού, εκεί όπου οι φωνές και οι σκιές συγκρούονται, σιωπούν και ξαναγεννιούνται ως φως Είναι μια διαδρομή από τη διάλυση στη μνήμη, από τον φόβο στην αποδοχή, μια τελετουργία λύτρωσης για όσους τολμούν να κοιτάξουν το κενό κατάματα και να αγαπήσουν τα κομμάτια τους Μέσα σε αυτές τις σελίδες, η άβυσσος δεν είναι τέλος· είναι καθρέφτης, δρόμος, φλόγα Η άβυσσος δεν είναι φόβος, είναι το βλέμμα που σε κοιτάζει...

Ιστορία 1 Κάθε μέρα καθαρίζω περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα Και όταν βοηθάω τη συνάδελφο που τεμπελιάζει Μπορεί να φτάνω και τα χίλια πεντακόσια Τα γραφεία είναι πάντα σκονισμένα τα πατώματα μαύρα ειδικά όταν βρέχει Και πάλι μου μπήκε συνδετήρας στο χέρι Αυτός ο βλάκας έπαιζε πάλι με τους συνδετήρες του Καθαρίζω, σκουπίζω, σφουγγαρίζω στο τέλος πετάω πάνω από δυο σακούλες σκουπίδια Τις σέρνω περίπου εκατό μέτρα μέχρι τον κοντινό κάδο Από τις μεγάλες όχι τις συνηθισμένες Αν δε με ήξερε η γειτονιά θα νόμιζε ότι ξεφορτώνομαι δημόσιους υπαλλήλους Με συνδετήρες, το φαντάζεσαι; Το αστικό πότε αργεί πότε ίσα που το προλαβαίνω Στο σπίτι με περιμένει ο άντρας μου πάλι θα αρχίσει την πολυλογία του Είμαι κουρασμένη Ευτυχώς η πεθερά μου κλείνεται στο σπίτι τώρα Χειμωνιάζει Τα παιδιά μου είναι ακόμη μακριά Ας πάρω την κόρη μου ένα τηλέφωνο ο γιος μου βιάζεται να κλείσει Μου λείψανε! Μα μου λείπει και κάτι ακόμα Δεν ξέρω Κάθε φορά κάτι μου λείπει και εγώ το καθαρίζω...