Νεοελληνική λογοτεχνία

Ένα ξεθωριασμένο κουτί...

-

Με θαμπωμένα μάτια ο...

Οι πόθοι μας δαιδαλικοί έλιωναν τα φτερά τους Η καταιγίδα που ᾽ρχεται κι αυτή δικιά μας είναι...

ο μονόλογος της καρδ...

Στη χαραυγή του 20ού αιώνα, όταν οι αυτοκρατορίες καταρρέουν και οι χάρτες ξαναχαράσσονται μέσα στη δίνη των πολέμων, η οικογένεια Αϊβάζη ξεριζώνεται από τα Αλάτσατα της Ερυθραίας, την πατρογονική της γη, και παραδίνεται στο ρεύμα της Ιστορίας που δεν γνωρίζει οίκτο...

Μια ποιητική συλλογή αφιερωμένη στον Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη Ποῦθε ἀρχίζει ἡ ἀρχὴ καὶ ποῦ ἀκριβῶς τελειώνει; Σσσς! Εὐθυτενεῖς ἵνα εἰσέλθουμε στὴν πρώτη ὀσμὴ τοῦ Ἔρωντα Τὰ ὄρη ὁλόρθα τὴν αὐγὴ τὸ φωτεινὸ σημεῖο τοῦ κέντρου καταπίνοντας πιστὰ τὴν ἀραδιάζουν στὸν ὁρίζοντα Ὀρίγανος ὁ Ἔρωντας κάθε νυχτιὰ ἀναρριχᾶται ἀνάποδα ὥσπου νὰ πιάσει τὰ ρουθούνια μας στὸν ὕπνο Τότε, σιωπή, ἠρέμα...

«Ο Χ...

Η «Μελίτα, η Τεμπελού» είναι μια ιστορία για όλα εκείνα τα παιδιά που ίσως κάποτε βαριούνται, που διστάζουν να ξεκινήσουν, που ονειροπολούν ή απλώς χρειάζονται τον χρόνο τους για να βρουν τον ρυθμό τους...

Στη συλλογή «Άνθρωπος ήμουν − μα έγινα λέξεις», ο Γιάννης Διαμαντόγλου επανέρχεται με νέα οπτική, εντοπίζοντας την απολογιστική αποτίμηση αλλά και τις προεκτάσεις της σύγχρονης εποχής και των τάσεών της...

Έχω βρει τη συνταγή Πρώτα ερωτεύομαι από το μυαλό έπειτα από την καρδιά ερωτεύομαι τότε από τα χέρια προχωράω στα γεννητικά όργανα και κατεβαίνω στους μηρούς ερωτεύομαι από τις γάμπες προτού καταλήξω στους αστραγάλους και από εκεί στο έδαφος πριν γκρεμοτσακιστώ ολωσδιόλου...

Γειτόνισσες Εδώ πέρα οι μανάδες κοιμούνται σε αναμμένα κάρβουνα πίνουν τον καφέ τρεις-τρεις βάφουν η μία τα μαλλιά της άλλης πηγαίνουν μαζί στη λαϊκή και γυρίζουν με φορτωμένα καροτσάκια δανείζονται ζάχαρη λεμόνια ταπεράκια μαντάρουν σε ποδοκίνητες Singer κάνουν εκδρομές σε μοναστήρια μεγαλώνουν ορτανσίες μπιγκόνιες ταπεινά γεράνια και πετούνιες οι γιοι τους σκοτώνονται απ’ τα μηχανάκια οι κόρες από καύλα οι άντρες από χοληστερίνη καρκίνους στον προστάτη παίρνουν το αστικό τέσσερα η μόνη γραμμή που κάνει στάση στο Παλιό Γενικό Νοσοκομείο στο Πανεπιστημιακό και στο Νεκροταφείο στρώνουν καμιά μπιρίμπα βάζουν μοσχοκάρυδο στο κοκκινιστό...

Ευρυδίκη: Έγερνες προς το κενό, έβλεπες τον κόσμο όλο από εκεί πάνω...

Κάθε δωμάτιο είχε υπάρξει μάρτυρας στο σκόρπισμα και σπάσιμο των παιχνιδιών...

Η «Εμιγκρενιάδα» αποτελεί ένα εκρηκτικό ποιητικό σώμα όπου η γλώσσα λειτουργεί ως μέσο αναπαράστασης και μηχανισμός απογύμνωσης της μεταπολιτευτικής και ύστερης νεοφιλελεύθερης πραγματικότητας...