Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

“Πέρασε καιρός, αλλά δεν έχω ξεχάσει...

Χρώματα και συναισθήματα...

-

Χαϊδεύοντας την ψυχή µέσα από τοπία απώλειας αλλά και χαράς και ελπίδας, του νησιού της ουτοπίας-Ικαρία αλλά και του άστεως, οι δύο αφηγήτριες, η Ηλιανή και η ∆άφνη, πασχίζουν να σηκώσουν τη ζωή λίγο πιο ψηλά, ξεδιψώντας από την πηγή του χτες και του σήµερα και διοχετεύοντας δροσιά στο διψασµένο χώµα του αύριο...

Ένας νεαρός συζητά με τη νεκρή γιαγιά του...

Ένα παλτό το παλτό ενός πατέρα σκεπάζει τρυφερά τη μικρή του  κόρη για να τη προστατέψει από το κρύο και τη βροχή μια γιορτινή χειμωνιάτικη νύχτα ...

Στο «Τέλος Πάντων» ο Αχιλλέας ΙΙΙ αποφασίζει να καταστρέψει τον κόσμο, και μάλιστα όχι μία φορά αλλά είκοσι τέσσερις...

-

-

-

Ένα βράδυ μου λέει η γιαγιά: «έλα να σου μάθω να πλέκεις»...

«Σύννεφα αθώων ηφαιστείων...

Μία συλλογή διηγημάτων για τον άνθρωπο και τα όνειρα...

Ένας άντρας σέρνει τη λύπη του σε σκοτάδια και ερημιές...

Τι αγωνιά να γράψει στο χαρτί κουζίνας η θεία Ουρανία; Τι μνήμες ξυπνούν ξεχασμένες στα συρτάρια της γιαγιάς οικογενειακές φωτογραφίες; Θα σταματήσει ο νεκρός πατέρας τις μεταμεσονύχτιες επισκέψεις; Θα παραμείνει αήττητος ο Θάνατος μπροστά στην ετοιμόγεννη γάτα; Κι η στέρφα του χωριού πότε θα γίνει μάνα; Μικρά οικογενειακά στιγμιότυπα...