Νεοελληνική πεζογραφία - Νουβέλα

Mία απλωμένη μπουγάδα σε μία πόλη, σε μία ταράτσα… Μία μπουγάδα εκτεθειμένη στην ξαφνική βροχή, στον άνεμο και στην κοινή μοναξιά ενός κόσμου που ξεχνά να αγαπήσει και να αγαπηθεί...

Η σερβιτόρα Κιάρα, από την Μπολόνια, δουλεύει στο ίδιο μπαρ με το αγόρι της, Αλέξανδρο, στα Εξάρχεια...

Η ιστορία του βιβλίου, επικεντρώνεται στην ανελέητη μάχη που διεξάγεται ανάμεσα στα πρέπει του μυαλού και στα θέλω της καρδιάς ενός ανθρώπου....

Η Λίζι, μια υπάλληλος στα διόδια ανάμεσα στο Ρόξμπερυ και το Ντέιν περνά την ημέρα των Χριστουγέννων κάνοντας το ωράριο της όπως όλες τα άλλες μέρες αφήνοντας το μυαλό της να παρασυρθεί από το πνεύμα της ημέρας...

Στο «Μεγάλο Φάσμα των Εκδοχών» στροβιλίζονται δύο υπάρξεις...

Σχεδόν μισή χιλιετία μετά από έναν τρομερό πόλεμο που κατέστρεψε τον πολιτισμό, στην παραθαλάσσια κοινότητα της Νέας Αρκ, οι κάτοικοί της που πιστεύουν ότι αποτελούν το τελευταίο προπύργιο του πολιτισμού, ζουν ακόμα στην σκιά του μεγάλου λοιμού, ενός βιολογικού όπλου που αποδεκάτισε τους προγόνους τους, στο τέλος της Έκτης Χρυσής Εποχής...

Μπορεί να έχει χυθεί άπλετο μελάνι για το τι σημαίνει ‘ΜΑΜΑ’...

Ένας άντρας βρίσκεται αναίσθητος δίπλα σε έναν νεκρό...

Οι ανάσες, οι θυμοί, τα μπουρίνια της, τα παράπονα, οι χαρές και οι λύπες της, τα εύκολα ζυμωμένα με τα δύσκολα της ζωής της...

Θα εφορμούσα ο ίδιος, με όλες μου τις δυνάμεις, με όλους μου τους παλιάτσους και τους ακροβάτες, με όλους μου τους κλόουν και τα άγρια θηρία, με όλες τις ημίγυμνες χορεύτριες και τους μουσικούς, τους σχοινοβάτες και τους ζογκλέρ,

Δύο ορφανές δίδυμες, η Λία και η Ρέα, απασχολούνται ως υπηρέτριες σε μια εύπορη οικογένεια....

1967. Μέρες απατηλής δόξας, με τα ολοκληρωτικά καθεστώτα να μεσουρανούν. Στην Αλβανία, τελειόφοιτοι μαθητές γυμνασίου ζουν μια καθημερινότητα ασφυκτική και υποχρεωτικά ηρωική, με το Κόμμα πανταχού παρόν και το μέλλον προδιαγεγραμμένο.

Σε μια Αθήνα πολυπληθή, άγρια μοναξιά τυλίγει τους ανθρώπους και περισσότερο τους απόμαχους της ζωής που ψάχνουν απελπισμένοι για λίγη ανθρωπιά.

Είναι στιγμές που με κάνουν να κοιτάζω πίσω και νοσταλγώ. Ένα ποτάμι που φιδοσέρνεται στον κάμπο με το λιγοστό νερό. Εκεί ροβολούν τα άλογα να ξεδιψάσουν. Πλατάνια με τζιτζίκια, χαλικαριές γεμάτες αγριορίγανη, ξερό κοκκινόχωμα ανάμεσα σε κοφτερές πέτρες, και κυρίως άνθρωποι που περιπλανιούνται στα διψασμένα βουνά, εκεί ψηλά που φυτρώνει ο αμάραντος.