«Αειναύτες των Ουρανών» για δεύτερη φορά, λοιπόν… Αυτή τη φορά, με την Έλλη και τον Γιάννη εισερχόμενους εκ νέου στη μυστηριώδη και αειθαλή Βιβλιοθήκη, για να βρουν αυτό που έχει «απαχθεί»...
Μια τετραμελής οικογένεια, ο Πο, η Μαρία και τα δυο τους παιδιά, φτάνει στο αγαπημένο τους ξενοδοχείο, όπου τα τελευταία χρόνια περνούν τις καλοκαιρινές τους διακοπές...
Σε έχει καλέσει ποτέ στο τηλέφωνο ο Γιατρός; Το σήκωσες;
Θα σταματούσες δυο ποιητές καθώς αρπάζουν έναν άγγελο;
Τι εντολές θα έδινες στην τεχνητή νοημοσύνη ώστε να δημιουργήσει το πιο απόκρυφο πορτρέτο σου;
Σκέφτηκες ποτέ να στείλεις γράμμα στον άγιο Χάρο; Τι θα του ζητούσες;
Θα μπορούσες να μετατρέψεις ένα φτηνό βιολί σε όργανο εξαιρετικής μαστοριάς με ένα δάκρυ;
Τι θα έκανες αν έπρεπε να ανακρίνεις κάποιον που ζει με το ενδεχόμενο της αυτανάφλεξης;
Θα έτρωγες ποτέ ένα μήλο, αν πάνω του κάθονταν αγαπημένοι νεκροί;
Και, κυρίως, μπορεί ένας υπναγωγικός σπασμός να χωρέσει το τράνταγμα της ζωής σου;
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που προκύπτουν μέσα από τις αφηγήσεις του βιβλίου...
Είναι άραγε η ζωή μας ένα καλοστημένο θεατρικό έργο; Κι αν ναι, πόσο μπορείς να παρεκκλίνεις από το σενάριο που κάποιος άλλος έχει γράψει για σένα;
Στέκει αγέρωχο στα βράχια πάνω από τη θάλασσα, για περισσότερο από μισό αιώνα… Οι άδειοι τοίχοι στο γραφικό σπίτι της δασκάλας κρύβουν μια ιστορία θλιβερή όσο και παλιά, κρύβουν αναμνήσεις και αλήθειες που κάποιους πονούν ακόμα...