Όταν οι Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την Τουρκία το 1964, ο όχι και τόσο θετικός χαρακτήρας του μυθιστορήματος, ο Αντίλ Μπέης, είπε με ένα σαρκαστικό χαμόγελο: «Λυπούμαστε που φεύγετε, αλλά είναι καλύτερο για τον καθένα να πάει στα σπίτια και τις πατρίδες του»...
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ, ανθρωπιά και κοινωνική σάτιρα, που αποδεικνύει πως οι αληθινοί ήρωες κρύβονται στις ζωές των καθημερινών ανθρώπων...
Δώδεκα ανεξάρτητα μεταξύ τους διηγήματα που οι ήρωές τους κινούνται σε διαφορετικούς χώρους, νοοτροπίες και ιστορικές συγκυρίες, έχουν όμως κοινό χαρακτηριστικό την αγάπη για τη ζωή και τον άνθρωπο...
Δεν ήταν λίγοι οι ηθοποιοί που μου είπαν ότι πολλές φορές στο τέλος της παράστασης μοιράζονται τα χρήματα και αυτά που τους αναλογούν φτάνουν μόνο για μια τυρόπιτα, η οποία στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να συνοδευτεί και από ένα αναψυκτικό...
«Κανείς στο Ρέιβενκρος δεν άκουσε τις τελευταίες του κραυγές και κανείς δεν γνωρίζει πως η μάγισσα επέστρεψε!»
Tο Ρέιβενκρος είναι ένας τόπος τυλιγμένος στη σιωπή, εκεί όπου η ομίχλη δεν φεύγει ποτέ...
Καλούμαι να διηγηθώ τη γοητεία των παλαιών ξεχασμένων καιρών, που εμπνέουν αίσθηση αίγλης και περηφάνιας, που ούτε οι άνθρωποι ούτε ο χρόνος κατόρθωσαν να σβήσουν...
Διηγήματα με ανθρώπους-σκιές που άλλοτε βγαίνουν στο φως, άλλοτε επιστρέφουν στη σπηλιά, στο σκοτάδι, αποκαλύπτοντας διαρκώς την αγάπη και τον θάνατο, τη συνείδηση και την ενοχή, τον φόβο και την παγίδευση...