Νεοελληνική πεζογραφία

Η γιαγιά Φώφη αναπολεί τις δόξες της μέσα από την αχλή των ψυχοφαρμάκων, ξεχασμένη στο σπίτι στο Κερατσίνι...

Πού μπορεί να κρύβεται η ευτυχία; Στους έρωτες, στην επαγγελματική καταξίωση ή στη γαλήνη της ψυχής; Ποιος καθορίζει τις ζωές τους; Εκείνες ή το πεπρωμένο τους; Πώς μπορούν να υπάρχουν κρυμμένες αλήθειες, μέσα σε μία αδελφική φιλία; Τραγικές, μοιραίες στιγμές, γίνονται σκιές, που ξέρουν μόνο να ακολουθούν τη ζωή...

Χωρίς φόβο και πάθος...

427 π...

Άνοιξη 431 π...

Πρώτα απαγόρευσαν τα μαχαίρια...

Ο ηλικιωμένος απόστρατος κύριος Λουντμίλος, περνά τις δυστυχείς τελευταίες ημέρες του στη Ρουέν...

Η Δανάη, κεντρική ηρωίδα του βιβλίου, απολαμβάνει τις διακοπές της ξένοιαστη...

Είναι δυνατόν δύο άνθρωποι που δεν έχουν γνωριστεί ποτέ, ούτε καν γνωρίζουν ο ένας την ύπαρξη του άλλου, να βλέπουν το ίδιο όνειρο κάτω από το σεντόνι τους; Θα βρεθούν ποτέ μαζί σε αυτόν τον κόσμο ή στον κόσμο των ονείρων; Η Ελένη Αλταμούρα, η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος, γεννήθηκε στις Σπέτσες το 1821 και ντύθηκε άντρας για να σπουδάσει ζωγραφική στην Ιταλία...

Όταν τα ακροδάχτυλα ανατινάζονται στα πληκτρολόγια, αρκεί ένα άγγιγμα, ένα χάδι, για να νιώσεις, να θυμηθείς...

-

- Αν σας έπιανε ένα φανάρι στον δρόμο από το σπίτι σας ως εδώ, δεν θα βρισκόσαστε απέναντί μου...

Χριστούγεννα, κι η μάνα θα ελπίζει και θα προσμένει σε μια αμμουδιά της πατρίδας η θάλασσα να με βγάλει ακέραιο...

Κυκλοφορώντας άλλοτε σε περιοχές του «τότε», σπανιότερα σε ατραπούς του «μετά» κι επιστρέφοντας κάποια στιγμή στην επικράτεια του «τώρα», συναντιέμαι με παίχτες ασύμμετρων παιχνιδιών, συμμετέχω σε δείπνα όπου θα κλείσουν ανοιχτοί λογαριασμοί του παρελθόντος, περιπλανιέμαι στα άγρια μονοπάτια της ζούγκλας του Μεξικού, μετέρχομαι μετακομίσεις, παρασύρομαι από την Ίμα τη γλυκόλαλη Περουβιανή, εγκαθίσταμαι για σύντομα χρονικά διαστήματα στις αυλές της ανέχειας, ανακαλώ τον έρωτα σε ανεμοδείχτη εκκλησιάς μικρής πολιτείας, ενώνω τη δική μου φωνή με εκείνες των δικών μου τεθνεώτων, παρακολουθώ την ιδιότυπη πασαρέλα πήλινων –τάχα μου!– σωμάτων, σκιάζομαι από δήθεν αθώες φωτογραφίες, υποκύπτω στη γοητεία της καθυστερημένης εκδίκησης… Τελικά, πρέπει κάποιος να μιλήσει και για τον θείο Σάκη… Εγώ! – αποφασίζω...

Η συλλογή αποτελείται από δέκα διηγήματα και μια νουβέλα...