Πρόκειται για μια πυκνή και πολυσύνθετη ποιητική συλλογή, στην οποία συνυφαίνονται υπαρξιακά, κοινωνικά και ερωτικά ερωτήματα, μνήμες συλλογικές και προσωπικές, με τη γλώσσα να κυλά λυρικά αλλά και σπαρακτικά – σαν ποταμός που δεν παύει να ζητά διέξοδο, παρηγορία ή λύτρωση...
Ορίζοντάς μου τ’ άστρα!
Causa sine qua non1 για μια επιστροϕή είναι η ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ,
τα χαμένα όνειρα και οι επαναλήψεις˙
αν δεν αγαπήσεις το άγνωστο,
σαν δεν τολμήσεις,
δεν αλλάζει χρώματα ο ουρανός, δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι
μόν’ έρωτες δεμένοι στ’ άρμενα,
γιατί λεύτεροι εξανεμίζονται εις βάρος των θεών...
Με λόγο καθαρό, μελωδικό και συχνά ρυθμικό, που ακουμπά στην παράδοση χωρίς να χάνει τη σύγχρονη ευαισθησία του, η δημιουργός υφαίνει ποιήματα για τη χαρά και τον μαρασμό, για την τρυφερή προσδοκία του έρωτα, για τη βαθιά φιλία, για τη μοναξιά που γίνεται διέξοδος και όχι φυλακή...
Στου έρωτα το δείλι
Παίζουν οι σιωπές κρυφτό
στον ίσκιο των ματιών σου,
σαν ζωγραφίζουν στην καρδιά
του έρωτα τον οίστρο!
Βεγγαλικά τα βλέμματα
βγάζουν σεργιάνι τις στιγμές
όταν σε βρίσκω στις ακτές
στα ηλιοβασιλέματα!
Να χάνονται οι μάγισσες,
οι συμπληγάδες πέτρες,
να λάμπουνε στα βότσαλα
του ήλιου μας οι μέρες!
Τα γλαροπούλια να υμνούν
του έρωτα το δείλι,
να σμίγουν οι ανάσες μας
μ’ ένα φιλί στα χείλη!
Η ποιητική συλλογή “Στην προσδοκία της σύλληψης” της ποιήτριας, Αικατερίνης Αλυσανδράτου, κοσμεί την ελληνική λογοτεχνία, διότι τα ποιήματά της είναι ανάταση ψυχής και ανέσπερη πνευματική καλλιέργεια...