Ο Περικλής Γιαννόπουλος υπήρξε στις αρχές του 20ού αιώνα, ο ανιδιοτελής, ιδεαλιστής και οραματιστής της αναγέννησης του έθνους και του ελληνικού κράτους...
νοικοκυρές στα μπαλκόνια τους τα πρωινά [κούκοι ετερόχρονοι] τινάζουν τα σεντόνια τους κατρακυλάει ο ύπνος στις κουβέρτες χιονίζει τα όνειρά τους στον ακάλυπτο
Τους συνάντησα σε κατώφλια πολυκατοικιών ν’ ανάβουν τσιγάρα-φρυκτωρίες κι ύστερα, να πλέκουν τα χέρια τους σφιχτά στις άκρες των αποβαθρών, με το μικρό τους δάχτυλο να δοκιμάζουν σε χειμωνιάτικα παράθυρα ταξίδια μακρινά, να κάνουν δώρο στον εαυτό τους λουλούδια εποχής και τα χαράματα, να τινάζουν από τα σεντόνια τους όνειρα στον ακάλυπτο· μα πιο πολύ, δένοντας τις σκέψεις τους σε μονοκοντυλιά να μου γυρεύουν μια στιγμή, να πάρουν μιαν ανάσα...
ακούω τη φωνή μου
ντυμένη ήλιο και βράχια
με ακούω
μιλάω για τα δέντρα
σαν να είμαι τσεκούρι
στη γλώσσα μου επάνω χοροπηδούν
κοράκια, ο Θεός ανάβει φωτιά να ζεσταθεί
πριν κουρδίσει τα παιχνίδια του
με ακούω
επίμονο βουητό σφήκας
στ'' αυτί
δώσε μου πίσω το σώμα μου, λέει
δώσε μου πίσω το αίμα μου, φθινόπωρο
πέρα απ'' τη λογική - έχω
σωματική πατρίδα
είπα
(τώρα δεν έχω)
αυτός ο αιώνας χρειάζεται τακτοποίηση...
Είκοσι χρόνια μετά την έκδοση της πρώτης του ποιητικής συλλογής με τον τίτλο «Ο ΗΡΩΑΣ ΜΕΣΑ ΜΟΥ» ο Αντώνης Ψάλτης στο ανά χείρας βιβλίο, που συναποτελείται από πέντε ξεχωριστές ενότητες, ανθολογεί μερικά από τα ποιήματα της πρώτης και εξαντλημένης συλλογής του εν είδει επανέκδοσης...
Οι ΑΝΤΑΥΓΕΙΕΣ, ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΕΙΣ ή ΑΝΤΙΦΕΓΓΙΣΜΑΤΑ, σύμβολα της παροδικότητας και της φαινομενικότητας του κόσμου, όσο και της κινούμενης εικόνας της αιωνιότητας, σχετίζονται με την Ύπαρξη και την ζωή σαν φαινόμενο...