Νεοελληνικό δοκίμιο

Το παρόν βιβλίο περιέχει τα λιγότερο γνωστά και μάλλον δυσεύρετα πεζά ποιήματα του Περικλή Γιαννόπουλου, τα οποία δημοσίευσε στον σύντομο μυθικό βίο του σε λογοτεχνικά περιοδικά, ημερολόγια και εφημερίδες...

Το εναρκτήριο κείμενο «Δίκην εκ βαθέων εξομολογήσεως» προϊδεάζει τον αναγνώστη για το περιεχόμενο του βιβλίου...

Υπάρχουν στοιχήματα που μπορούν ταυτόχρονα να κερδίζονται και να χάνονται; Τι ειδικά συναισθήματα γεννά μια ψηφοφορία του τύπου της Eurovision; Ποιο επικίνδυνο μήνυμα, μεταξύ άλλων ενδεχομένως, μπορεί να εγκυμονεί μια σατιρική παράσταση; Είναι ορθολογικό να ψηφίσω κάποιον που δεν πρόκειται να εκλεγεί; Μπορώ να παραπλανησω επίδοξους διαρρηκτες; Στον καμβά πολλων παρόμοιων ερωτηματων, και πέρα από τα κοινώς γνωστα στη βιβλιογραφία παραδοξα, προτείνονται στο παρόν βιβλίο μια σειρά από εναλλακτικά παράδοξα, από ένα σημαντικό φάσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας και κατάστασης...

Όταν ξεκινάει ένας κύκλος στη ζωή σου δεν ξέρεις, ούτε πότε θα κλείσει, ούτε εάν πρόκειται να εξελιχθεί σε κύκλο γεγονότων, δράσεων, και προσώπων αλληλοσυνδεόμενων μεταξύ τους...

Ο δρόμος για τη βίγλα είναι ένα οδοιπορικό που οφείλει στον εαυτό του ο κάθε άνθρωπος να κάνει...

Οι «ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ» του συγγραφέα σε τούτο το βιβλίο , στο πρώτο του μέρος, έχουν να κάνουν με τη ζωή, την παιδεία, την πολιτική, τον άνθρωπο...

-

Έχουμε γελοιοποιήσει τη θεολογία εμείς οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι και ξεχνούμε ότι στο τέλος μάς γελοιοποιεί η ίδια, όταν δεν βλέπουμε πώς μας υποδεικνύει την ένδειά μας· όταν αρνούμαστε την ένδεια αυτή, ή την αποδίδουμε στους άλλους, και την γεμίζουμε με λόγια και με απελπισμένα κείμενα...

Με αφετηρία τη θέση ότι κάθε σχεδίαση είναι μια άσκηση επανασχεδίασης, το παρόν δοκίμιο συστήνεται ως μια απόπειρα να σχεδιαστεί το σώμα της γραφής μέσα από συγκεκριμένες εκπληρώσεις του...

Μετά τον Τόμας Μπέρνχαρντ, η συγγραφέας, καλλιτέχνης και ακτιβίστρια Ελφρίντε Γέλινεκ (1946) συνεχίζει τη μακρά αλυσίδα της παράδοσης των ανθρώπων της τέχνης και του πνεύματος στην Αυστρία οι οποίοι αμφισβητούν ανοιχτά το ιστορικό παρελθόν της πατρίδας τους και διατηρούν μια αμφίσημη σχέση μαζί της...

[Η διακρίβωση της πραγματικότητος επί πραγμάτων, γεγονότων και προσώπων δεν είναι και ουδέποτε ήταν εύκολη υπόθεση στο γεωγραφικό χώρο και αυτό οφείλεται σε γνωστούς παράγοντες Οι αυτόκλητοι ή ετεροπροσδιοριζόμενοι ως πνευματικοί άνθρωποι είναι ένα θέμα σοβαρό, καθότι μέσω αυτών επιβιώνει το πολιτικό μας σύστημα...

[Η εύρεση, καταγραφή, ανακεφαλαίωση των διαχρονικών προβλημάτων της έντιμης κοινωνίας είναι μια τεράστια παροχή γνώσης, καθοριστικής δια την πνευματική υγεία στην παιδεία του ατόμου αν τύχει και υποπέσει στην αντίληψη ενός ατόμου το οποίο αναζητά ως διδασκόμενος την Αλήθεια, ήτοι την πραγματικότητα...

Είχα την έμπνευση να ονομάσω “γενναίους” όλους αυτούς τους μοναχικούς, τους περίεργους, τους φευγάτους που σίγουρα δεν περνούν απαρατήρητοι! Μετά από χρόνια έρευνας και παρατήρησης κατέγραψα κάποια κοινά χαρακτηριστικά, με κυρίαρχο τα παιδικά τους χρόνια, τη γενναιοδωρία, το χιούμορ, τη μη αποδοχή της βίας και της αδικίας, τον σεβασμό στη φύση και στο περιβάλλον και πολλά άλλα...

Το δοκίμιο με τίτλο «Η Επαναστατική Συνείδηση και ο απαισιόδοξος Θετικισμός, για την εξουσία και τη σεξουαλικότητα», είναι μια προσπάθεια επιχειρηματολόγησης σχετικά με το πώς ο φιλοσοφικός λόγος μπορεί να σταθεί αλληλέγγυος στα πολιτικά επίδικα της εκάστοτε εποχής...

«Φίλοι μου, Αν δείτε τη μητέρα μου και ρωτήσει για μένα, προς Θεού μη σας ξεφύγει και πείτε ότι ασχολούμαι με την πολιτική! Άστε την να νομίζει ότι εργάζομαι ακόμα πιανίστας σε μπουρδέλο» Μαρκ Τουέιν «Όταν έγινα 15 χρόνων σταμάτησα τη μόρφωσή μου γιατί έπρεπε να πάω σχολείο» Μπέρναρ Σόου «…Και ενώ η Ιωάννα ενόθευε έτσι το Πιστεύω, πολύ συχνά, όταν ξεκολλούσε από την αγκαλιά του φίλου της μετά από μια τρισευτυχισμένη νύχτα, της συνέβαινε να μεταβάλλει το Πάτερ ημών κι αντί για τον « άρτο τον επιούσιο, να ζητά από τον Ουράνιο Πατέρα, τον «Φλώρο τον επιούσιο»...