ΜΕΤΑ ΤΟ ΚΑΛΕΣΜΑ Όταν τελειώσει η προσμονή δεν έρχεται η γαλήνη. Έρχεται το κενό. Αυτό το τίποτα που μοιάζει με ήσυχο σπίτι χωρίς να είναι σπίτι. Δεν έχει φωνές, δεν έχει φασαρία — αλλά δεν ησυχάζεις. Επειδή κατάλαβες ότι περίμενες μόνο για να μη φεύγεις. ΣΙΩΠΗ ΠΡΙΝ ΤΟ ΦΙΛΙ Μιλούσαμε και το στόμα σου έλεγε αστεία, μα τα μάτια σου έδειχναν κάτι άλλο: τη φλόγα που καίει, χωρίς να ζητάει συγγνώμη. Τα δευτερόλεπτα ανάμεσα στις λέξεις ήταν η γλώσσα του σώματος. Ήξερα. Κι εσύ ήξερες. Αλλά το φιλί έμενε πάντα ένα μυστικό στο σύνορο της απόφασης. Η σιωπή εκείνη είχε φωνή πιο δυνατή απ’ όλες τις εξομολογήσεις.