Οι «Ικεσίες» αρθρώνονται στη βάση ενός τραυματισμένου αλλά επίμονα παρόντος υποκειμένου, το οποίο παλεύει να υπάρξει μέσα από τον έρωτα, την απώλεια και την αυτοαμφισβήτηση. Η φωνή της Μανουρά εξομολογητική, άμεση και σχεδόν γυμνή από ρητορικά στολίδια επιλέγει τη λιτότητα ως ηθική στάση απέναντι στο βίωμα. Τα ποιήματα είναι η άμυνα ενός υποκειμένου που ένιωσε αναλώσιμο και παρουσιάζει την έλλειψη πίστης να μην αφορά μονάχα το εγώ αλλά και την αδυναμία του ανθρώπου να διατηρεί δεσμούς. Ωστόσο, μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα, η ποίηση λειτουργεί ως ύστατο καταφύγιο που προτείνει μια ιδιότυπη λύτρωση: όχι την ανάσταση των νεκρών σχέσεων, αλλά την επιβίωση μέσω της γραφής, μέσω της φροντίδας του πόνου.