Για πού τό ’βαλες, ω υπέροχο πλοίο», ρώτησε ο ποιητής όπως ήταν ξαπλωμένος στην ακτή και έβλεπε το μεγάλο ιστιοφόρο να χάνεται στον ορίζοντα. Ίσως, όπως φανταζόταν, να έφευγε για κάποιο λιμάνι στον Ειρηνικό· μια μέρα όμως, σχεδόν σίγουρα, πρέπει το πλοίο να είχε ακούσει ένα ακαταμάχητο κάλεσμα να περάσει από το Νορθ Φόρλαντ και τα μέρη του Ρικάλβερ, και τότε μπήκε στα στενά νερά του λιμανιού του Λονδίνου, διέπλευσε τις χαμηλές όχθες του Γκρέιβσεντ και του Νόρθφλιτ και του Τίλμπερι, έφτασε μέχρι το Έριθ Ριτς και το Μπάρκινγκ Ριτς και το Γκάλιονς Ριτς, πέρασε μπροστά από τα εργοστάσια αερίου και επεξεργασίας λυμάτων, ώσπου ακριβώς σαν αυτοκίνητο σε πάρκινγκ βρήκε έναν χώρο που προοριζόταν γι’ αυτό στα βαθιά νερά του λιμανιού. Εκεί μάζεψε τα πανιά του και έριξε άγκυρα.