Τώρα τι θέλεις; Να συνυπάρξουν τα ανείπωτα µυστικά µας; Να περιµένουµε µαζί το τελευταίο λεωφορείο; Ν’ απλώσουµε στο µπαλκόνι τα µεθυσµένα σεντόνια µας; Κι αργότερα τι; Θα πετάξουµε παρέα πολύχρωµες κονσέρβες Θα σε φροντίσω όταν βήχεις πεταλούδες Θα µου σερβίρεις παντοτινή σαµπάνια Θα φοράµε τις ίδιες ροζ παντόφλες Κι ύστερα Θα γυρίσεις βυθισµένος σε ρηχά ψέµατα Θα ακουµπάω τα φιλιά µου στο κλειστό σου στόµα Θα κοιτάµε µε απορία τη δύση Της κοινής µας επιτραπέζιας λάµπας Και τελικά Θα σε φαντάζοµαι στην ασπρόµαυρη κουζίνα Να φυσάς τα τελευταία ψίχουλα από το αγαπηµένο µου πιάτο Γι’ αυτό λοιπόν καλύτερα Και τώρα κι αργότερα κι ύστερα Ας µείνουµε τελικά γείτονες της µοναξιάς Ανώνυµοι περαστικοί, αγαπηµένοι ξένοι Μιας µετέωρης κουβέντας, µιας παρόµοιας (παραλίγο) ζωής