Περπατούσε ευθυτενής,
σαν απόλυτα αναμάρτητος,
δίπλα στην όχθη του φαραγγιού της λιτανείας,
ακολουθώντας την βουή της χαράδρας,
με τις θλιμμένες ιτιές της μετάνοιας...
Μπορεί μια χώρα να μην έχει όνομα; Και τι γνώμη έχουν γι’ αυτό τα πέντε άλογα με τα καλλιτεχνικά αυτιά; Κι αν γεμίσει ο ουρανός αερόστατα και κανείς δεν θυμάται γιατί; Μπορεί ένα βιολί να πάρει απόφαση πιο σοβαρή κι από τον Δήμαρχο; Κι αν οι γιαγιάδες αρχίσουν να κάνουν σούζες με τα καρότσια τους;
Μια χώρα αλλιώτικη απ’ όλες τις άλλες!
Ένα μέρος όπου οι πόλεις μιλούν τη γλώσσα της μουσικής, τα βιολιά διηγούνται ιστορίες και οι νότες πλέκουν φιλίες...
Η φιλοσοφία του απόλυτου υποκειμενισμού η –ιδέα ότι η ζωή διαδραματίζεται μέσα από το πρίσμα με το οποίο την αντιλαμβάνεται ο καθένας– αποτυπώνεται ανάγλυφα σε αυτό το μυθιστόρημα...
Σας έχει τύχει κάτι τέτοιο; Μάλλον ναι, αλλά ίσως δεν το έχετε προσέξει…
Είναι φορές που τόσα σημαντικά κι ωφέλιμα πράγματα συμβαίνουν εκεί όπου δεν φανταζόμαστε ότι μπορεί να συμβούν!...
«Μια φορά και έναν καιρό στα νεότερα τα χρόνια ίσως και στα πιο παλιά, ζούσαν μέσα στα πράσινα φυλλώματα του δάσους κάτι ζωάκια που το σώμα τους είχε σχήμα βαρελιού και το κεφάλι τους ήταν κοντούτσικο και αρκετά χαριτωμένο»...