Μέσα από τις σελίδες του Αλκιβιάζοντας, αναδύεται η σαγήνη και η τραγικότητα μιας εποχής που γέννησε τον Λόγο, την Τέχνη, την Πολιτική και τον Άνθρωπο όπως τον ξέρουμε...
ΤΗΣ ΩΡΑΣ ΝΗΝΕΜΙΑ
Όρθρος των σαρκίων
των φαύνων απομεσήμερο
στο δίκτυο των αισθήσεων
στους κύκλους των ρυθμών
χάδια που ανατριχιάζουν
χείλη κλειστά που ριγούν
δάχτυλα που ερευνούν
του κορμιού τη γεωγραφία
φαντασιώσεις λάμνουν
στο νυχτικό των ονείρων
ψηλαφώντας τις στιγμές
σμίκρυναν τα μετρήσιμα
ουσίες αναβλύζουν ζωής
απ’ της ψυχής το υπέδαφος
των πάντων η ισορροπία
στη ζυγαριά του νου υπνοβατεί...
Από μικρό με μάγευε και με γοήτευε το παραμύθι! Καθόμουν δίπλα στην κυρά-Γεωργία, τη συχωρεμένη τη μάνα μου, που καταγόταν από το Χανδρινού, με ρίζες από τα μέρη της Αρκαδίας, και όσο αυτή έπλεκε ή έβαφε καρέκλες στο μαγαζί μας στην αγορά της Μεσσήνης, για να με απασχολεί και να με έχει δίπλα της, αρχίναγε το τραγούδι και το παραμύθι…
Έτσι μπήκαν στη ζωή μου τα παραμύθια και ριζώσανε, γιατί όπως φαίνεται τα λόγια ριζώνουν και βγάνουν κλαδιά και παρακλάδια! Κι αυτή η συλλογή είναι ένα μέρος μόνο απ’ όσα έχω ακούσει...
Αμοργός, το νησί που μιλάει στην ψυχή, το νησί που σε αγκαλιάζει με τη γαλήνη του και σε κάνει να νιώθεις πως ανήκεις εκεί, στην αιω- νιότητα του ήλιου και των ανέμων...