Νεοελληνική πεζογραφία - Αφήγημα

Στον Τρίτο γιο, ένα βασιλόπουλο που έγινε χασάπης ταξιδεύει με συνοδοιπόρο έναν γυμνό άνθρωπο που «είχε χώμα ανάμεσα στα δόντια, καθώς και κάτω απ’ τα σπασμένα νύχια στα δάχτυλα», και στη μακάβρια και θαυμαστή ιστορία του ταξιδιού τους πλέκονται παραλλαγμένα πολλά παραμύθια με δράκους, μισούς ανθρώπους, αηδόνια, φίδια, το αθάνατο νερό, κοπέλες από ξύλο που ζωντανεύουν και γίνονται βασιλοπούλες, και κάθε λογής άλλα πράγματα και πλάσματα...

Μια γειτονιά του Λονδίνου μεταμορφώνεται για λίγα λεπτά σε μικρή Σοβιετία, η τελευταία Οικουμενική Σύνοδος του έτους 787 μ...

Ιστορίες γυναικών...

Μια κοπέλα γεμάτη τραύματα και φόβους, ένα εισιτήριο για μια καινούρια ζωή και ένας μεγάλος έρωτας...

«Ο πατέρας µου µε έκανε άνθρωπο και η µητέρα µου συγγραφέα»...

Ο Λευτέρης ζει τις χειρότερες μέρες της ζωής του: έχει χάσει πρόσφατα τη σύζυγό του και προσπαθεί να διαχειριστεί την απουσία της τόσο για εκείνον όσο και για τη μικρή τους κόρη...

Φθινόπωρο του 1945...

Είναι περίεργες οι τελευταίες μέρες και ακόμα πιο παράξενες οι νύχτες, σαν να είναι από αλλού, να μην ανήκουν εδώ, μας τις έχουν δώσει δανεικές και είναι ήδη γυρισμένες, αφήνουν φεύγοντας μόνο μια ελαφριά αίσθηση αποτυχημένου déjà vu χαιρέκακα να προδίδει μια υποψία ξαναζεσταμένου φαγητού...

Ο Ανδρέας Αχλαδιώτης είναι φαροφύλακας σε μια ακριτική βραχονησίδα του Αιγαίου και πρώην ναυτικός...

Έναν αιώνα μετά, (1922- 2022), η διάσωση της μνήμης ενός λαού για τις πατρογονικές του εστίες στην Μικρά Ασία, είναι χρέος της κάθε επόμενης γενιάς...

Μια κόρη...

-

«Οι λέξεις τσεκούρι στα χέρια» είναι ένα ψυχο/αφήγημα, το οποίο ισορροπεί ανάμεσα στον μέσα κόσμο - και το τραύμα ενός πάσχοντος, μα πεισματάρικου υποκειμένου- και τις οικογενειακές αφηγήσεις, που επαναλαμβάνονται διαρκώς, άλλοτε ψιθυριστά κι άλλοτε με κρότο πολύ και θόρυβο...

Όταν γράφει για τα χέρια, ο Κασκαντέρ γράφει για την πτώση, κι όταν πέφτει, δεν σταματά να κοιτά τα χέρια του...

Οι λέξεις ναυαγοί της σιωπής...