Νεοελληνική πεζογραφία - Διήγημα

Πάλι ο έρωτας; Ακόμη ο έρωτας; Τόσα χρόνια κι εμείς γράφουμε, διαβάζουμε και ασχολούμαστε με τον έρωτα...

Μέχρι ποιο σημείο το παρελθόν μας εξηγεί αυτό που είμαστε και από ποιο σημείο αρχίζει να καθορίζει αυτό που θα γίνουμε; Πόσες φορές κατηγορήσαμε τους άλλους για όσα φοβηθήκαμε να αντικρίσουμε μέσα μας; Πόσες φορές εγκαταλείψαμε ανθρώπους, όνειρα ή κομμάτια του εαυτού μας επειδή ο φόβος στάθηκε πιο δυνατός από την επιθυμία;

«...

Οι ιστορίες εκείνων που σφάλισαν παραθυρόφυλλα κι αυλόπορτες μεταφέροντας στις αποσκευές τους έναν κόσμο που χάθηκε...

Μαν, σε βρήκα αναίσθητο το ξημέρωμα στο δάσος...

Τριάντα δύο μικροδιηγήματα ποικίλης θεματολογίας...

Ξέρουμε πότε γιορτάζουν, τι δουλειά κάνουν, τι ρούχα φοράνε, τι αμάξι οδηγούν...

Ανέκαθεν με εντυπωσίαζε η ικανότητα των γονιών να γνωρίζουν τις ζαβολιές, τις πράξεις και τις σκέψεις των παιδιών τους...

Αγαπημένη μου, πάνε χρόνια, δεν βρισκόμαστε πια, σου γράφω για να σου πω ότι τελευταία απέκτησα ρίζες, δεν είναι αυτό που με ανησυχεί, ξυπνώ με μια τρελή επιθυμία να σε δω, ξέρω, αυτό είναι αδύνατον, μα τι να γίνει, άλλο δεν μου απέμεινε, μόνο να περιμένω, να περιφέρομαι ανάμεσα σε δύο κόσμους, αλήθεια και όνειρο, κάθε πρωί με λούζει ιδρώτας και μυρωδιά από σάπια φύλλα με τυλίγει, από εποχές δύο απέμειναν και μήνες δύο, Δεκέμβρης και Απρίλης, από χειμώνα σε άνοιξη και πάλι απ’ την αρχή...

Ζωολογία Έχοντας κεφάλι λιονταριού, ουρά φιδιού και κορμό κατσίκας, στάθηκε παντελώς αδύνατον για τους σοφούς να ταξινομήσουν τη Χίμαιρα στους καταλόγους των εμβίων όντων...

Αν δυσκολεύεσαι να κοιμηθείς το βράδυ, αν χρειάζεσαι ένα μικρό φως αναμμένο για να σε πάρει ο ύπνος ή αν πετάγεσαι όταν ακούς ένα θόρυβο μέσα στη νύχτα, τότε άσε αυτό το βιβλίο απ’ τα χέρια σου...

«Νεγκλιζέ» Η νέα συλλογή διηγημάτων της Γεωργίας Δρακάκη 34 ιστορίες για τις γυναίκες που περπατούν ανάμεσά μας στην Αθήνα «Τι είναι γυναίκα τελικά;» Η ερώτηση μένει καρφωμένη πάνω από μια πόρτα, σαν σημείωμα προς τον εαυτό, σαν υπενθύμιση, σαν πρόκληση...

Δέκα ιστορίες, για ό,τι εμφανίζεται όταν η πραγματικότητα αιωρείται σε μια παγίδα χρόνου, τότε που η μνήμη στρέφει το βλέμμα της στις άπειρες αόρατες ρωγμές του παράδοξου...

Σ’ ένα χωριό της Μόρφου, ένα από τα πολλά κατεχόμενα χωριά της Κύπρου, η φτώχεια και η ευτυχία συμβιώνουν σαν παλιοί φίλοι...

Από το απόφθεγμα του Ευριπίδη «Ὄλβιος ὅστις ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν», έως τη ρήση του George Santayana ότι « Όποιος δεν θυμάται το παρελθόν, είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει», η Ιστορία παραμένει ο θεμελιώδης πυλώνας της συλλογικής μνήμης και της ανθρώπινης συνείδησης...