Νεοελληνική ποίηση

…Τριάντα χρόνια, ίδια τα βήματά του...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ Μέρα άγια, μέρα μαγική Κυριακή στην Ακρόπολη γεμίζεις ψυχή...

Υπάρχει κάτι ισχυρό που συνέχει την ποίηση της Κατερίνας Χατζοπούλου: η σωματικότητα...

Οι «Ικεσίες» αρθρώνονται στη βάση ενός τραυματισμένου αλλά επίμονα παρόντος υποκειμένου, το οποίο παλεύει να υπάρξει μέσα από τον έρωτα, την απώλεια και την αυτοαμφισβήτηση...

Στις σελίδες αυτές, ο έρωτας δεν ψιθυρίζει, μιλά...

Οι Κρι(η)τικοί Στοχασμοί είναι ένα ποιητικό ταξίδι ψυχής και τόπου· μια καταβύθιση στη λαμπρή και ταυτόχρονα σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης ύπαρξης...

Τα Σιωπηλά τραγούδια αποτελούν την ποιητική συλλογή του Φώτου Πασχαλινού (λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Θεοδωράκη Ζώρα), η οποία γράφτηκε μεταξύ 1938 και 1943...

-

Ἐπειδὴ ἔτσι γίνεται (20+1 παραλλαγὲς σὲ ἕνα θέμα) εἶναι ὁ τίτλος τοῦ τελευταίου ποιητικοῦ βιβλίου τοῦ Σταύρου Ζαφειρίου, ποὺ κυκλοφορεῖ ἀπὸ τὶς ἐκδόσεις Νεφέλη...

Στις μέρες μας, η ξερολιθιά, σήμα κατατεθέν του ελληνικού τοπίου και πανάρχαιο διαχρονικό σύμβολο της βιώσιμης συνεργασίας ανθρώπου και φύσης, εκτοπίζεται με βάναυσο και ραγδαίο τρόπο για να δώσει τη θέση της σε δρόμους που οδηγούν στο πουθενά, σε απρόσωπα κτίσματα και τσιμεντένιες μάντρες, περίτεχνους «περιβάλλοντες χώρους» και πισίνες...

-

Η «Άβυσσος Εντός» δεν μιλά για σκοτάδι· μιλά μέσα από αυτό Κάθε ποίημα ανοίγει μια θύρα στο βάθος του εαυτού, εκεί όπου οι φωνές και οι σκιές συγκρούονται, σιωπούν και ξαναγεννιούνται ως φως Είναι μια διαδρομή από τη διάλυση στη μνήμη, από τον φόβο στην αποδοχή, μια τελετουργία λύτρωσης για όσους τολμούν να κοιτάξουν το κενό κατάματα και να αγαπήσουν τα κομμάτια τους Μέσα σε αυτές τις σελίδες, η άβυσσος δεν είναι τέλος· είναι καθρέφτης, δρόμος, φλόγα Η άβυσσος δεν είναι φόβος, είναι το βλέμμα που σε κοιτάζει...

Ιστορία 1 Κάθε μέρα καθαρίζω περίπου χίλια τετραγωνικά μέτρα Και όταν βοηθάω τη συνάδελφο που τεμπελιάζει Μπορεί να φτάνω και τα χίλια πεντακόσια Τα γραφεία είναι πάντα σκονισμένα τα πατώματα μαύρα ειδικά όταν βρέχει Και πάλι μου μπήκε συνδετήρας στο χέρι Αυτός ο βλάκας έπαιζε πάλι με τους συνδετήρες του Καθαρίζω, σκουπίζω, σφουγγαρίζω στο τέλος πετάω πάνω από δυο σακούλες σκουπίδια Τις σέρνω περίπου εκατό μέτρα μέχρι τον κοντινό κάδο Από τις μεγάλες όχι τις συνηθισμένες Αν δε με ήξερε η γειτονιά θα νόμιζε ότι ξεφορτώνομαι δημόσιους υπαλλήλους Με συνδετήρες, το φαντάζεσαι; Το αστικό πότε αργεί πότε ίσα που το προλαβαίνω Στο σπίτι με περιμένει ο άντρας μου πάλι θα αρχίσει την πολυλογία του Είμαι κουρασμένη Ευτυχώς η πεθερά μου κλείνεται στο σπίτι τώρα Χειμωνιάζει Τα παιδιά μου είναι ακόμη μακριά Ας πάρω την κόρη μου ένα τηλέφωνο ο γιος μου βιάζεται να κλείσει Μου λείψανε! Μα μου λείπει και κάτι ακόμα Δεν ξέρω Κάθε φορά κάτι μου λείπει και εγώ το καθαρίζω...

Σκέψου µια φράση που δεν θα ειπωθεί ποτέ ένα διάλογο που δεν θα γίνει ποτέ γιατί θα λείπουν όλοι...

Παρά την πληθώρα βιογραφικών αφηγήσεων και πορτρέτων, που χρονολογούνται ήδη από την τελευταία περίοδο ζωής του Καβάφη, και που μοιράζονται την πεποίθηση ότι ο βίος του αποτελεί το κλειδί για την κατανόηση του έργου του, δεν διαθέτουμε πολλές «καθαρές» βιογραφίες του ποιητή...