Νεοελληνική ποίηση

Tο Mπαομπάμπ, αυτό το τεράστιο και περίεργο δέντρο, μοιάζει με κάθε κοντινή ή μακρινή αγκαλιά, φωλιά, πόλη, χώρα, μοιάζει με κάθε ψυχή και συμβολίζει το όραμά μου, τον κόσμο στον οποίο θα ήθελα να ζήσω...

ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ που ακόμη περιμένει τον προορισμό του...

ΔΡΟΜΟΙ ΚΑΙ ΔΡΟΜΟΙ Λιθοβολώ την έπαρση των χιλιάδων λίγων...

Οι Ανασκαφές αορίστου χρόνου υποδηλώνουν μια εσωτερική αναζήτηση στις ενδόμυχες πτυχές της ψυχής...

- Τρελοί κι οι δυο για τον κόσμο που χτίσαμε αφού λαχταράμε ο ένας τον άλλο σαν σκιά δροσερή μες στη μέση της κόλασης σαν σελίδα λευκή μες στη μαύρη Ιστορία που γίναμε...

Το Tamagotchi είναι ένα ψηφιακό κατοικίδιο που κυκλοφόρησε από την εταιρεία Bandai το 1996 και συνεχίζει να είναι δημοφιλές μέχρι και σήμερα...

ηφαιστειωθείς πότε ...

ο έ ρ ω τ ά ς μ ο ...

H τέχνη δεν λογοδοτεί Ούτε χρειάζεται κανείς γι’ αυτήν ν’ απολογείται...

[…] Κι οι νύχτες, άδειες πατημασιές, που με δυσπιστία παραμερίζουν τα μελανθή μιας δίγλωσσης άνοιξης κι οι μέρες ήλιος ανήμπορος τυλιγμένες μ’ ένα δειλινό που ντύνεται πάντα με τα ξέφτια της νύχτας...

Λιάζομαι κι αναπνέω...

Το καλοκαιρινό μπλουζάκι με την μέση έξω, στην σιγανή βροχή, να δέχεται την γλυκιά θαλπωρή της ύπαρξης...

Ξυπνώ σ’ ένα σπίτι που δεν ξημερώνει ποτέ...

Ἡ δεύτερη ὀμορφιά, ὅταν ἡ λύπη σμίγει μὲ τὸ γαλάζιο τ᾽ οὐρανοῦ στὴν ἴδια εἰκόνα, tangled up in blue, κι ἀκούγονται ὅλοι οἱ κῆποι νὰ γιορτάζουν κι ὅλες οἱ λέξεις συνομολογοῦν : τὰ σύννεφα ποὺ γύρω ἀπὸ τὸν ἥλιο συνάζονται ὅταν δύει, τὰ ἰσκιώνει ἡ σκέψη τῆς θνητότητας τοῦ ἀνθρώπου, τὸ βλέμμα ποὺ δὲν παύει νὰ κοιτᾶ˙ καὶ τὸ βαθὺ γαλάζιο ποὺ ἀνασαίνει μαζί μας κι ὣς τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, τὰ φανερώνει ὅλα: τροβαδοῦροι τὴν ὀμορφιὰ ἑρμηνεύουν ποὺ δὲν βρῆκαν, μίμοι τὴν παριστάνουν, ἰδαλγοὶ φρουροῦν τὴ θύρα της, κι ὁ παντοπώλης ἀποκοιμήθηκε μὲς στ᾽ ὄνειρό του...

Εικόνες διαχέονται στο μικρό δωμάτιο, αντικρίζει το ξύλινο τραπέζι αν και δεν υπάρχει, δυο ξύλινες καρέκλες, κάθεται, μπροστά της δυο πιάτα φακή, δυο φέτες ψωμί, πού είναι ο άλλος, πώς να υπάρξει χωρίς τον άλλο; Ταινία ασπρόμαυρη στους άδειους τοίχους, πώς περνάνε χρόνο στο χοιροστάσιο, γουρούνια φτερωτά πετάνε στον ουρανό της αυλής, ψαλμοί ακούγονται, θα ‘ναι ο παράδεισος, όλη ανοιχτή τον προσκαλεί την ψυχή, το σώμα, θα πρέπει να κάνανε έρωτα πάνω στη λάσπη, μια κάθαρση, βαπτίστηκαν με τα νερά της βρύσης που έπλυνε τις μέρες τους, έδιωξε το κακό...