Μόλις χάσεις το σήμα
νιώθεις τη μαύρη χοάνη
να σε τραβά σαν μαγνήτης
να σε μεταφέρει σε κρησφύγετο
αθώας συνείδησης
ξεπερασμένης συχνότητας
για τέτοιες ταχύτητες...
Ρωγμές, κλυδωνισμοί και ασυνέχειες, μέρος αναπόσπαστο της ανθρώπινης ύπαρξης, είναι φυσικό να βρίσκουν ποιητική διέξοδο, ιδιαίτερα όταν συμβαίνουν ξαφνικά και πολλές φορές χωρίς αναστρέψιμη δυνατότητα...
Σ’ ΕΝΑΝ ΚΟΣΜΟ αντιποιητικό, όπου ο καθείς και το λίπος του, ο καθείς και η αιμάσουσα τηλε-όρασή του, ο καθείς και το χρυσό ή πήλινο καβούκι του, σ’ ένα τοπίο ομιχλώδες και αβέβαιο με πορφυρό κι ερμητικό ουρανό, οι ποιητές αυξάνονται, λες και η ποίηση είναι το μέγιστο απόθεμα, η χρυσή εφεδρεία αντίστασης του ανοσοποιητικού συστήματος ενάντια στην πανώλη της ασχή-μιας, ενάντια στην ερημιά...
Το επίγραμμα, πολύ μάλλον το ερωτικό, που συμπυκνώνει στο εσωτερικό του ορισμένες από τις βασικές αρχές της ποιητικής γραφής, όπως η αφαιρετικότητα, η λιτότητα, η μεταφορική έκφρα-ση, η δραματικότητα, δείχνει καθαρά τον τρόπο με τον οποίο το ανθρώπινο αίσθημα μετουσιώ-νεται αίσθημα ποιητικό...
Η ΑΛΗΘΕΙΑ
Κάποιοι μού είπαν πως γέλασες,
άλλοι πως τα χείλη σου σμίξαν,
εγώ όμως ξέρω την αλήθεια:
είχες ανέβει σ’ ένα ατίθασο άλογο
ντυμένη με τ’ άσπρο φουστάνι,
κρατούσες γερά τα ηνία
και μιλούσες με νότες και χρώματα
και τ’ άλογο χλιμίντριζε λυσσασμένα,
τίναζε δυνατά τα πίσω πόδια,
ρουθούνιζε ανήμπορο να πετάξει,
κι εσύ λικνιζόσουν ανάλαφρη,
χάιδευες με τους μηρούς τα λαγόνια,
γεμάτη γύρη και ανθοπέταλα...