Ο Χρήστος Γιανναράς ήταν από τους πρώτους που κατήγγειλαν την εμπλοκή της ελληνικής κοινωνίας στον καταναλωτισμό και στον πολιτισμό του ωφελιμισμού, του ναρκισσισμού και της αυτοκαταξίωσης, αλλά και της ανελέητης συμβατικότητας, η οποία όλα τα ψευτίζει και τα φθείρει ανεπανόρθωτα...
Αυτή η σκηνική σπουδή με τον τίτλο Σχεδιάζοντας ένα σκηνικό έργο, σήμερα στην οποία διερευνάται κατά βάσιν μια διαφορετική οπτική του σκηνικού γεγονότος και με την αξιωματική θέση ότι όλα από τη γέννηση μιας ιδέας, τον σχεδιασμό της με όρους σκηνικούς θεατρικούς μέχρι τη μεγάλη ώρα; της πραγμάτωσης του έργου, όλα πάνω στη (θεατρική) σκηνή, τίποτα πριν από αυτήν τίποτα έξω από αυτήν και την άλλη αξιωματική θέση το κλασικό μας θέατρο (η τραγωδία) μεγαλούργησε αυτός είναι ο λόγος που το κλασικό μας θέατρο όποιο και αν είναι το θέμα το οποίο επεξεργάζεται...
Μέσα σε έναν κόσμο όπως ο σημερινός, που βρίσκεται κάτω από το καθεστώς και την απειλή της παγκοσμιοποιημένης τάξης πραγμάτων, ο όρος <<δημοκρατία>> έχει καταστεί ένας πολύ θερμός όρος...
- Τι σημαίνει να πράττουμε σωστά στην καθημερινή ζωή;
- Πώς συνδέονται οι επιλογές μας με τον εαυτό μας, τους άλλους και τον κόσμο γύρω μας;
Στο Περὶ Καθηκόντων ο Ιεροκλής προσεγγίζει αυτά τα ερωτήματα με άμεσο και πρακτικό τρόπο, μετατρέποντας τη φιλοσοφία σε οδηγό για τη ζωή...
«Αν είναι δυνατή η διατύπωση της ψυχαναλυτικής θεωρίας του ασυνειδήτου, είναι επειδή υπάρχει ήδη, εκτός του αυστηρά κλινικού πεδίου, μια ορισμένη ταυτοποίηση ενός τρόπου του ασυνειδήτου στη σκέψη και επειδή το πεδίο των έργων της τέχνης και της λογοτεχνίας ορίζεται ως το προνομιακό πεδίο ενεργοποίησης αυτού του “ασυνειδήτου”...
Εδώ να ξαναπούμε, κλείνοντας αυτή τη φορά το κεφάλαιο «Η Γένεση Των Δυσλειτουργιών Του Ανθρώπινου Οργανισμού», ότι η κεντρική ιδέα του βιβλίου που διαβάζεται τώρα, διαφοροποιημένη από τη μέχρι στιγμής επίσημη ιατρική, βασίζεται σε έναν λόγο που άκουσα από τον Αργύρη Τσακαλία και τον συγκράτησα αμέσως...
Μπορεί η ανθρώπινη νόηση να ιδωθεί πέρα από τα όρια του ατομικού εγκεφάλου; Στον Κοσμικό Εγκέφαλο, ο Νίκος Σοφής προτείνει ένα διεπιστημονικό ερμηνευτικό μοντέλο που συνδέει τη νευροεπιστήμη, την κβαντική φυσική και τη θεωρία της πολυπλοκότητας, επιχειρώντας να φωτίσει τη σχέση ανάμεσα στο άτομο και το σύνολο...
Ο σημερινός άνθρωπος, παρά τη σημαντική κοινωνική και την τεράστια τεχνοεπιστημονική του ανάπτυξη, έχει περιέλθει σε μία δυστοπική κατάσταση πνευματικής, ιδεολογικής και αξιακής σύγχυσης, αλλά και βιωματικής αμφισημίας και αντιφατικότητας των ίδιων του των επιτευγμάτων...