Στις «Βάρβαρες Ωδές», ο ποιητής εμφανίζεται πιο ώριμος και συνδυάζει έναν τελείως απροσδόκητο ερωτισμό με μία επιθανάτια αγωνία. Συνήθως, υπάρχει μια γυναίκα με τα μάτια ανοιχτά, το στόμα κλειστό (το ρήμα μύω, απ’ όπου η λέξη μύηση, σημαίνει κλείνω τα μάτια ή το στόμα) και το στήθος από χώμα. Η γυναικεία ομορφιά εμφανίζεται ως κάτι το υπέρτατο και θεϊκό που πληγώνει όποιον τολμά να την αγγίξει. Ο έρωτας βιώνεται ως τραυματική εμπειρία περισσότερο ίσως για τον άνδρα, ανατρέποντας έτσι τους όρους του ερωτικού παιχνιδιού. Συχνά, λαμβάνει χώρα ένα αιματηρό τελετουργικό θυσίας δια του οποίου το ποιητικό υποκείμενο προετοιμάζεται για την έλευση του θανάτου.