Λάστρος
Οι αιώνες περπάτησαν τα καλντερίμια σου και το λεπτό
γυαλόχαρτο των ίσκιων τους λείανε τις ρυτίδες της πέτρας
κι απάλυνε το σκαρπέλο του χρόνου...
Υπάρχουν παράθυρα επίμονα
που μένουν ορθάνοιχτα χειμώνα καλοκαίρι
Που φέγγουν τις νύχτες
κάθε φορά που οι δρόμοι ερημώνουν
Που κρέμονται στους τοίχους σαν εικονίσματα
σε αδειανά δωμάτια
Υπάρχουν παράθυρα επίμονα
Που πίστεψαν σ’ ένα σιρίτι φως
στων λουλουδιών το παρανάλωμα
Που υπέκυψαν στου ανέμου την απροσδόκητη φορά
Υπάρχουν παράθυρα επίμονα
που πίσω από γρίλιες σφραγισμένες
ικέτεψαν παράφορα την άνοιξη...
Σ Κ Ι Ε Σ Τ Η Σ Α Θ Η Ν Α Σ
Οι σκέψεις σου, τα όνειρα, ο ήχος μιας σειρήνας
Είν’ όλα αυτά που κρύφτηκαν στη λόχμη της Αθήνας
Κι αφήνονται τα θέλω σου σα στέγες ρημαγμένες
Πάνω σε μέρες που ’ρχονται και φεύγουν τρομαγμένες...