ΑΩ Εκδόσεις

Πατέρας Ατρειδών Με κάθε ευκαιρία οι άντρες αλλάζουν τον αιώνα τους, από θηρευτές σε δάση με φωτιές τα μάγουλά τους μουσκεύουν με δάκρυα τιρκουάζ...

Πού μπορεί να σε ταξιδέψει ένα ναυάγιο; Με αφορμή τη μεγαλύτερη τραγωδία της Μεσογείου, του ατμόπλοιου «ORIA» (12-2-1944) στο νησί του Πατρόκλου, δίπλα στο Σούνιο, που οδήγησε στον υγρό τάφο περισσότερους από 4100 Ιταλούς αιχμαλώτους των Γερμανών,

Σε 32 μικρές ιστορίες που μοιάζουν με στιγμιότυπα, το βιβλίο ξετυλίγει τη ζωή μιας γυναίκας από την αθωότητα της κούνιας μέχρι την ωριμότητα...

ΧΑΡΤΙΝΑ ΦΤΕΡΑ Χάρτινα φτερά φτιάξαμε στο σκοτάδι...

ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΙΣ ΑΕΙ Όσες θάλασσες και να περάσω έρχεσαι Την ώρα της φυγής έρχεσαι Κι όταν προσπαθώ έρχεσαι Τι λες, θα σβήσεις το φως; ΠΑΡΕΞΗΓΗΣΗ Ψάχνω τις λέξεις γιατί σαφές ο έρωτας λεξικό δεν έχει...

Η πόλη αλλάζει δίχως να κοιτάζει τα μονοπάτια της δικής σου ζωής...

ΤΑ ΒΟΤΣΑΛΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ Τα βότσαλα της μοναξιάς ρίχνω ένα ένα στο πηγάδι της ψυχής και μετράω μαραμένα τον αχό τους...

Δεν έμαθα από τα λάθη των άλλων, δεν ήμουν τόσο έξυπνος...

Ο Αγλαής, ένα καλαμιδόψαρο, απαυδισμένος γιατί τ’ αρσενικά ψάρια του είδους του χρησιμοποιούνται ως εργαλεία αναπαραγωγής και διαιώνισης, πράγμα που, όπως υποστηρίζει, υποτιμά και αφαιρεί την αξιοπρέπειά τους, κάνει αίτηση για να μεταβεί ως αρσενικό μέλος στο ανθρώπινο είδος...

Ασπροκάικα Οι βάρκες αγάπησαν το ξύλο κι εκείνο το δέντρο αγάπησε και το νερό που το πότισε και φυτρώνουν τ’ ασπροκάικα...

ΣΩΜΑ Με το δέρμα μου μπάλες έραψα να ‘χουν να παίζουν τα παιδιά στη γειτονιά, γάντια, να ζεσταίνονται τα χέρια των γονιών μου, έπιπλα έντυσα, ν΄απολαμβάνουν οι επισκέπτες...

Η σιωπή δεν είναι το αντίθετο του λόγου, ούτε ο λόγος είναι το αντίθετο της σιωπής...

ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΣΚΟΝΗΣ Η σκόνη τυχαία μπήκε κάτω από το χαλί από καθαρή τύχη κάθισε για λίγο εκεί, ακίνητη...

ΣΤΟ ΜΟΥΡΑΓΙΟ Στο ...

ΚΑΙ ΟΜΩΣ Ο ΓΛΑΡΟΣ ΔΕΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΤΗΝ ΑΥΓΗ Μεθυσμένο το κεφάλι μου Σκάλωσε η μορφή σου μέσα του Και αρνείται επίμονα να φύγει Με κυνηγάς παντού, όπου και εάν πάω Τα χρώματα τα αζωγράφιστα Πλέκεις μέσα στη ματιά σου Εκείνης της αυγής – θυμάσαι; Κι εγώ διαπράττοντας πάλι την ύβριν Βουτάω μέσα της Και προσπαθώ να σε αγκαλιάσω Όσο διαρκεί το συννεφοπερπάτημά σου Μα τη στιγμή που η ασεβής Μια χαραμάδα σαν να διακρίνω Για να τρυπώσω για λίγο στα έγκατά σου Εσύ πετάς πια πέρα στο Γαλάζιο Βάφοντας με χρυσόσκονη τα φτερά σου...