Εκδόσεις Βακχικόν

Μέσα στην καθημερινή κίνηση της πόλης, ένας νεαρός ντελιβεράς διασχίζει ατελείωτες ώρες τους δρόμους ποδηλατώντας, προκειμένου να βγάλει τα προς το ζην...

Στη γραμμή του χρόνου τα φτερά μου ανοίγω στη γραμμή του τόπου με προσδιορίζω...

Ξαγρύπνησα πάλι απόψε...

(Πολλές φορές αναρωτιέμαι ποιος είναι ο συγγραφέας και ποιο το έργο...

Γι’ αυτούς που χάσανε απ’ την ίδια μεριά πόδι και χέρι μα συνέχισαν να κάνουν ποδήλατο ως το τέλος του χωματόδρομου, μέχρι που φύτρωσαν χλωρά κλωνάρια με ρίζες κάτω από τους ιστούς...

Κοίταξα τα συντρίμμια του εαυτού μου, σαν σκουπιδότοπος έμοιαζε, από σκουπίδια που άφησαν άλλοι...

Σε αυτό το θεατρικό έργο, η κεντρική ηρωίδα δεν μοιάζει με καμία άλλη κι αυτό είναι πρόβλημα...

Πώς ξεκίνησε αυτός ο Κόσμος και πού μας έχει φτάσει; Μπορούμε πια να ερμηνεύουμε τα φαινόμενα της ζωής γύρω μας και μέσα μας; Και η Τέχνη; Πού πηγάζει, πώς εξελίσσεται και τι ρόλο παίζει στη διατήρηση του (ανθρώπινου) είδους; Αν η τέχνη είναι ολόκληρος ωκεανός, ετούτο το βιβλίο τον κοιτάζει κυρίως από την ακτή της βιολογίας...

Εν μέσω πολέμου, ο Αριστείδης, η Αρετή και τα τέσσερα παιδιά τους πασχίζουν να επιβιώσουν...

Κι άρχισα να ουρλιάζω: «Είμαι ελεύθερος» μα στ’ ορκίζομαι, οι ελεύθεροι δεν χαίρονται, κλαίνε και τρέχουν προς το δάσος ξαφνικά όπου ένα δένδρο τους κρατάει συντροφιά, κι όταν λυπούνται αυτό τους παίρνει αγκαλιά και σαν στηθόξυλο τα στήθια τους προσέχει...

Check in στα δωμάτια ξενοδοχείων Δύο άνθρωποι που χορταίνουν αγάπη σε ένα κρεβάτι Μια τηλεόραση που παίζει αδιάφορα Για να καλύπτει τους τριγμούς του έρωτα Μια συνάντηση περιορισμένης διαμονής Σε ένα δίκλινο βράδυ Κουβαλάμε το φως του δωματίου σε μια κάρτα Η καπνισμένη κουρτίνα προστατεύει από αδιάκριτο μάτι Τα ιδρωμένα σεντόνια που αλλάζει η καμαριέρα Τα άπλυτα της σχέσης που μπαίνουν μπουγάδα Δύο Ίκαροι με λιωμένα φτερά Τώρα κείτονται στο πάτωμα και αποκοιμιούνται καθώς κοιτιούνται...

Το σούρουπο, σαν ο ήλιος ερωτοτροπεί με τη θάλασσα, που είναι σαν διάφανο ζαφείρι, τα ψάρια από ασήμι βγαίνουν για να αρπάξουν το φεγγάρι που γεννιέται...

Θα προσπαθήσω να μην...

Κάθε εποχή έχει τον τρόπο της να φέρεται απάνθρωπα...

Τι είναι ο «Ερμής ανάδρομος»; Το όνομα ενός μπαρ; Μια αστρολογική συγκυρία που επιφέρει ασυνεννοησίες και μπερδέματα; Ή μήπως η ονομασία ενός λουλουδιού; Κι αν σβηστεί η μία από τις δύο λέξεις και μείνει ακρωτηριασμένος ο θεός, τι μέλλει γενέσθαι με τους θαμώνες του; Η ροκ και η τζαζ μουσική, ο Κισλόφσκι, η ψυχανάλυση, η φοιτητική ζωή του ’80 και τα οράματα της Αριστεράς πριν ξεφτίσουν συνθέτουν ένα σπονδυλωτό μυθιστόρημα με επίκεντρο ένα μπαρ της Θεσσαλονίκης, που πια δεν υπάρχει...